Avucundaki Kuşu Uçurmak!

Kemal bey çok güzel ifade etmiş uçan kuşları.Bunları geri gelirmi acaba?Kuşları geri getirmek için neler yapmamız gerekiyor?

Kemal abi seni tekrar aramızda görmek güzel...

Uçmayı bekleyen kuşlar var sırada daha cücükler ama nasıl büyüdüklerini anlayamazsınız bir anda pır diye uçarlar, sonrada bin ah vah çekeriz.

Kasım Böler;166942 wrote:Kemal abi seni tekrar aramızda görmek güzel...

Uçmayı bekleyen kuşlar var sırada daha cücükler ama nasıl büyüdüklerini anlayamazsınız bir anda pır diye uçarlar, sonrada bin ah vah çekeriz.

kasım abi bu cücükler neler? biraz bahsedermisiniz.?

Tıpkı yıllar gibidir gidince sadece hatırası kalır bizim kide bu hesap olucak sonunda galiba...

Kemal beyin bahsettiği, zeugma, fevkani kilisesi, rumkale birer tarihsel ve külterel değerlerimizdi turizm açısından değerlendiremediğimiz değerlerdir,

Uçmaya hazırlanan diğer değerlerimizin başında antepfıstığı geliyor, bunu değerlendiremediğimiz Fırat takip ediyor detaya girecek olursak başka değerlerde var ancak bunu irdelemenin yeri bu konu değil bu nedenle kısa tutuyorum.

Güvercin uçurmaktan alışmışız ya ondan elimizdeki kuşları uçuruyoruz, ben bu yazıyı okuduktan sonra safranboluyu en azından internetten incelemenizi tavsiye ediyorum, buranın halkı sadece Turizmden köşeyi döndüler.

abi eline emeğine sağlık herşeyi bir güzel özetlemişsin zaten ne olduysa kendi çıkarlarımızı düşünüp toplumsal çıkarlarımızı düşünmememizden meydana geliyor herşey eğer ki bunu düşünmüş olsa idik bu gün bu durmda olmazdı nizip...

Mesneviden

“Kuşun biri, hile ve tuzakla yakalanmıştı. Kuş, kendini yakalayana dedi ki:

“-Ey efendi! Sen hayatında birçok sığır ve koyun yemişsindir; birçok deve de kur*ban etmişsindir! Sen onların etleriyle dahî doymadın, benim bedenimle mi doyacaksın?! Beni serbest bırak da, sana üç öğüt vereyim. Vereyim de, bil bakalım akıllı mıyım, aptal mıyım? O üç öğüdümün birincisini senin elinde vereyim, ikinci öğüdümü sa*manla karışık balçıktan yapılmış damının üstünde vereyim. Üçüncüsünü de ağacın üstüne konunca söylerim. Sen, bu üç öğüt yüzünden mes'ûd olursun! Elinde iken vereceğim öğüt şudur:

“Olmayacak şeye, kim söylerse söylesin, inanma!”

Kuş o değerli olan ilk öğüdü söyleyince, kendini yakalamış olan el gevşedi, âzâd oldu, uçtu ve duvarın üstüne kondu. Orada ikinci öğüdünü söyledi:

“Bir de geçmiş gitmiş şeye gam çekme! Bir şey senden geçip gittikten sonra, onun hasretini çekme! Geçmişe acımak, geçmişe hasret duymak yanlış bir iştir; giden geri gelmez! Onu yâdetmek de boş şeydir!”

Ondan sonra dedi ki:

“-İçimde on dirhem ağırlığında çok kıymetli, eşi bulunmaz bir inci vardır! O inci, seni de, çocuklarını da devlete ve saadete kavuştururdu! Fakat, kısmetin değilmiş; dünyada eşi bulunmayan o inciyi kaçırdın!”

Bunun üzerine avcı feryâd u figân etmeye koyuldu. Kuş, avcının bu hareketi üzerine:

“-Sakın «Geçmiş bir şeye gam çekme!» demedim mi!?” dedi. “Mâdem ki inci elinden gitti, neden gam çekiyorsun? Sözümü anlamadın mı?! Yâhut sağır mısın? Sonra, bir de sana, «Olmayacak şeye sakın aldanma!» demedim mi!?” dedi. Ve devamla:

“-A arslanım; benim kendim üç dirhem gelmez bir serçe kuşu iken, içimde on dirhemlik inci nasıl bulunabilir?”

Adam kendine geldi de:

“-Pekiyi!” dedi. “Haydi, o üçüncü öğüdü de söyle!”

“-Evet!” dedi kuş. “Öbür öğütleri tuttun da, üçüncüsünü sana bedâva söyleyeyim, öyle mi? Gaflet uykusuna dalmış bir bilgisize öğüt vermek, çorak bir yere to*hum ekmektir! Yahud çölü sulamak gibidir. Ahmaklığın, bilgisizliğin yırttığı şeyi, artık hiçbir yama tutmaz! Ey öğütçü; oraya hikmet tohumu pek ekme!”