Söylenmemiş duygular, sağlaması bir türlü yapılmamış hesaplar , çok daha önemlisi ‎harcanmış fikirlerimiz ne de çokmuş. Gökyüzünün mavi , zeytin ağacı yapraklarının açık ‎yeşil olduğunu unutup, içimizde, dışımızda, dostumuzda farklı mavilik, yeşillik aramışız. ‎Kolaya kaçan hislerimizle baş edemediğimiz gibi, eskilerde kalmış zavallı arzularla ‎boğuşurken kendimizi, masallardaki kuyu diplerinde avera gezdiğimizin farkına bile ‎varamamışız.‎
Ucuza giden “Seni seviyorum” ifadesi yalancı dillerde kayıp gider olmuş. Sevsede ‎sevmese de meselesinden uzakta; O’nun için yaşamak ve kılcal damarlara kadar; hücre ‎içindeki hareket eden bütün enzimlerde O’nu hissetme duygusu, kahverengi sandık ‎diplerinin binbir düğümlü bohçalarında saklanır olmuş.‎
‎“Bu kapıdan eğri odun dahi giremez!” diyen sevgili dost, Derviş Yunus’u laf olsun diye ‎okur ve bildiğimiz birkaç ifadesini olmadık yerlerde tüketir olmuşuz. Artık Kilit, Anahtar, ‎Konak, Üçler Yediler Kırklar, .. romanları yazılmaz olmuş. Bu eserlerin müellifi rahmetli ‎Mustafa Necati Sepetçioğlu mahsunluğa düşmüş; öbür alemde Fatihalar beklerken, ‎varsa yoksa dizilere senaryo yetiştirme derdi ile kendini parçalayan güzelim yazarların ‎film çalışmalarındaki örtbas edilmiş hayatları, savruk halimize bakmadan seyreder ‎olmuşuz.‎
Kalbimizde yuvasını kurup, tünemiş kumruların ötüşlerini beklemek beyhude. Çobanlar ‎mesâisini gün doğumu sonrasına almanın rahatlığında iken biz onlardan bin beter; ‎uykularımız ne de hoş gelir olmuş.‎
Başkaları için yaşama, uyukumuzu dahası rüyamızıı dertlerimiz için bin parçaya bölüp, bu ‎benim esas meselem diyen sevdalı dostların sayısı –güya- fazlalaşmış lâkin halis ‎dertililer ne kadar da azalmış.‎
Şükür edeceğimiz mecburiyetlerimiz dururken, toz hükmünde mevzular benliğimizi sarıp ‎sarmalamış. İnsanız, bu haller kayıtlı kayıtsız devam edecektir. “Sen benden gittin gideli, yaz ‎baharım kış oldu” diyen şarkı sözlerinde boğulmanın alemi belki de yoktur . Ben derdime şifâ olur ‎diye“Ateş düştüğü yeri yakar da gider, kime ne” diye devam eden daimi uzun havamı dinlerken, siz ‎de arzu ettiğiniz bir şarkı, bir türkü ve belki de benim gibi “Oğlum Muhammedim”i dinleyin.‎
Sahi siz bugünlerde nelere dertleniyorsunuz? ‎
Bugün çevremiz, şehrimiz adına neler yapabildik? Hangi güzeliği yaşamaya ve yaşatmaya çalıştık? ‎
Hiç birşey yapamadıysak dahi yol ortasındaki bir taşı bir kenara koyabildik mi? ‎
foto: magpak - yazının orjinali: www.akpek.wordpress.com
