merhaba arkadaşlar
şu an saat gecenin 3 ü ve bir taraftan tv de nihat hocayı dinlerken diğer taraftan da bilgisayarda nizip.com u inceliyorum...teknoloji ne kadar güzel şey aynı anda birçok şeyi yapmamıza izin veriyor...beni tanıyanlar istanbulda yaşadığımı bilir...gecenin saat 3 ünde sahuru bekliyorum...birden davulcunun sesini duydum...belki küçüklüğümden beri cama koşup davulcuya bakmamışımdır ama şimdi davulun sesini duyduğumda çocuksu bir refleksle cama doğru fırladım...gerçi davulcuyu görsem ne görmesem ne... ama gördüğüm şey biraz beni güldürdü birazda üzdü...o bangır bangır davulun sesinin bir bant yayını olduğunu gördüm evet evet bant yayını...belediyeye ait bir araçtan megafona verilmiş bir bant yayını:))))) ses var görüntü yok misali...yaaaaa bizim bir davulcumuz yok....babamın memuriyeti nedeniyle anadolunun çeşitli yerlerinde geçti çocukluğum...ramazan demek oruç demek güzel yemekler demek sabır demek dua demek bayram demek bayramlık demek falandır ama aynı zamanda davulcu demektir de...benim çocukluğumda davulcular sadece davul çalmaz manide söylerlerdi...malatyada kırşehirde izmirde denizlide anadolunun neresinde olursanız olun davul sesi ve manilerle uyanırdık sahura...el sallardık camdan davulcuya, görmek isterdik, çünkü davulcu bir insandı etten kemikten...kışın soğuğunda kar altında onca yolu sırtındaki davuluyla yürümek zorunda kalan ve soğuktan sesi kısılmış davulcuya el sallayıp sıcacık tebessümlerle içini ısıtırdık çünkü davulcu bir insandı etten kemikten...ya da sıcak yaz gecelerinde dambır dambır çaldığı davulun sesinin rehavetine kapılıp ardından gitmek istercesine özlemle bakardık davulcuya mutlulukla el sallardık, çünkü davulcu bir insandı etten kemikten...kapıya gelip bahşiş almasını beklerdik geldiğinde ise ankaradan abim geldi misali bir heyecan bir mutluluk sarardı içimizi...davulcu ise ilgiden öylesine memnun olurduki büyük bir şevkle vururdu tokmağını davula...zannedersiniz dünyanyanın en iyi müzisyeni...öyle samimi bir edası vardı davulcuların...bir kaç kişi muhakkak maraza çıkarırdı ben sana bahşiş falan vermem bizi hep geç kaldırdın falan diye...komik ama hoş diyaloglar gelişirdi...davulcu demek oruç demekti yaaaa...davulcu demek sahur demekti...davulcu demek bayram demekti... ya şimdi...davulcu demek çoçukluğum demek olmuşta haberim yokmuş...davulcu demek teknoloji demekmiş...ya nolur adetlerimiz geleneklerimiz böyle hunharca yenilmesin teknolojiye...kötü de çalsa gerçekten bir davulu bir davulcu çalsın etten kemikten...çocuklar yine koşsunlar camlara onu görebilmek için...el sallasınlar...hayırlı ramazanlar...
