Çok tuhaf bir duyğudur Nizip’e varmak..Önce ayrılmak için çırpınıp dururuz.Kimimiz okumak için kimimiz çalışmak için...Hatta kimimiz kaçmak için...babasının fırçalarına dayanamayıp kaçmak isteyeni mi dersiniz...sevdiği kızın başkasına varmasına dayanamayan sevdalıları dersiniz...ne derseniz deyin...Nizip’ten ayrıldıktan kısa bir süre sonra bu sefer tersi yönde özlem başlıyor.. Tabiki herkesin özlemi bir başka çeşit...ama ortak nokta Nizip...Ben de o Nizip’ten ayrılan taifedeyim..bizler henüz genç olsak da bizim de özlemlerimiz bir başka...hasretlerimiz bir başka...Unutamadığım anılarım, ağabeylerim, ablalarım, ninelerim, dedelerim ve birde ............Peki beni Nizip’e çeken neydi?...38 derecede Hasan Çapan’ın bahçesinde top oynamak mı?...hemde lastik yakkabılarla..Yazın her bir damda yükselen davul-zurna sesine olan hasret mi? Hem de uykusuz kalma pahasına..Bahriye Üçok pardon Yunus emre de dondurma yemek mi, Metin Özmen de Teravih namazı mı? Ya da zeytinlikte kovalamaca mı?Belki de Orhan abiyi, Hacı abiyi, Hasan abiyi çok özlemiştim.Yaşadığım anılar beni çekiyordur Nizip’e.Sabah mahmurlu gözler ile Hafız paşa Mahallesinin Kılay sokağında uyanmayı..Durun hele bir iki dakka daha yatayım demeyi... akşama Orhan abinin gelmesini ve hep beraber Güllere Vurgunum u dinlemeyi…Acaba hepsi geride mi kaldı...Bir daha yaşayabilecekmiyim o güzel anıları...Belki de yeniden yaşabilmek ümidiyle varmak istiyor insan...Ya Nizip’ten iten sebepler neydi ? asıl bunu sorgulamak lazım..Nizip’te geleceğe bakmak o kadar zor mu? O kadar mı karanlık? Her genç ileriye dönük hayallerinde hep başka şehirler peşinde..Okumak en önemli hedef..Ya sonrası...İşsiz gençlik...ne olursa olsun çalışırım ümidiyle Nizip’ten dışarı çıkanların hüsranla biten ümitleri...boynu bükük dönüşleri...Anılar ne kadar ayakta tutar insanı...? bu yeterli mi?..İşte hüzün ve ümitle karışık bir o kadar da karmaşık hislerle özliyorum yine Nizip’i .....Osman Doğan'ın Diğer Makaleleri:https://nizip.com/forum/konu/12969?page=1
Osman kardeşim eline sağlık. Nizip'te okulların kendilerine özgü bir kültürü vardı hep. Bir öğrencinin ilgilerinden, sohbet konularından hangi okulda okuduğunu anlardık. Masa tenisi dedin mi H. Çapan Anadolu Lisesi, futbol dedin mi Nizip Lisesi ya da İmam Hatip akla gelirdi. Ya da voleybol denildiği zaman Endüstri Meslek. Ben de Anadolu Lisesi'nde okudum, altı yıl masa tenisi takımında oynadım. Tabi bu büyük bir kazanç oldu hayatta benim için. Okulun bahçesi deyince canlardırdın anılarımı. Güzel yazıydı. Bu yazı Eski İstanbul'luların yazdığı Eski İstanbul'a özlem yazılarına benziyor. Aslında büyüyen her çocuk, biraz da çocukluğunun sıcaklığını, sadeliğini özlüyor...
Sevgili Osman yazın çok güzel tebrikler, Vizontele filminde belediye başkanının bir sözü vardı ve benim çok hoşuma gitmişti, bir yeri seversen orası güzeldir, bizde Nizip'i seviyoruz ve orası sevdiğimiz için güzel, kader utansın, bizi gurbete gönderen kader utansın, sebeb olanlar utansın elbet memlekimizde bir ekmek alır bir domatesle dürüm yapar karnımızı doyururduk. Ben gurbete çıkalı 17 yıl oldu ve sadece 4 kez gelebildim birinde içinden geçtim, birinde sadece bir gün kaldım, birinde beş gün, birinde de bir hafta toplasasan on gün bile değil. Neden kardeşim neden! neden beni çocukluğumun geçtiği, top oynadığım, dayak yediğim, kavga ettiğim, okuldan kaçıp hatta okulumdan atıldığım her pazar Nizip'in altını üstüne getirdiğim sokaklarından,bahçelerinden ayırdınız neden ne işim vardı benim gurbet ellerinde, ben mecburmuyum 17 yıldır yanlız yaşamaya ben size ne yaptım kime ne kötülüğüm oldu kendimden başka. Sevmek miydi suç önce verip neden sonra aldınız,neden beni gurbet ellerde yanlız bıraktınız neden beni kopardınız sevdiğimden ve sevdiklerimden.Şimdi istesemde dönemem artık ama korkmayın ahirette iki elim yakanızda olmayacak çünkü sebeb olan herkese hakkımı helal ettim, ahirette bir kez daha karşılaşmamak için.
işte böyle Osman sabah sabah deştin beni.
Aaaah Osman aahh !!! Güllere vurgunum parçasını halen söylüyom halen dilimden düşmüyor. O parça asla eskimedi ve asla eskimeyecektir. Babana selam ,ellerinden öptüğümü söyle...
nizipin değerini uzun süre nizipte yaşayıta sonra yine uzun süre ayrı kalan bilir bende dışarıdayım nizipe geldiğim zaman geri dönüş gününü saymaktan nizipte zaman geçiremiyorum bile aha gitmeme 9 gün kaldı aha gitmeme 6 gün kaldı diye diye izin bitiyor ve ben birşey anlamamış oluyorum nizipten arkadaaşlarım dan ailemden herşeyden nasrettin haca gibi bana eşekten düşeni getirin benim halimden o anlar benimkide o hesaptan nizipteki değil nizipin dışındakiler anlar
