Ünü Diyarbakır ve Mersin'e kadar gitmiştir.Kim tanımaz Durmuş emmiyi...O Nizip'in meşhur otobüs yolcuları simsarı takoz Durmuş'tur..1984 Yılında ögrenci olarak ilk İstanbul'a seyehat etmeye başladığımda onu tanımıştım..Gaziantep-Şanlıurfa karayolu Nizip üst girişinde uzun yola çıkacak yolcuları anında tanır ve hangi otobüs nerde ne zaman kalkacak bilirdi..Tüm otobüs kaptanları istisnasız ona selam vermeden geçmezlerdi.Tek ayağı ile hayata olan neşeli bakışı birçok kişiye ibret niteligi taşıyordu..Geçen gün onun vefat ettiği haberini duydum..İçime bir hüzün çöktü.Arşivdeki fotoğraflarımı kurcalarken onu yakaladığım kareleri sizinle paylaşmak ve gerçekten Nizip’in bu sembol insanınıhatırlatmak istedim..Allah(cc) ona rahmet eylesin ve günahlarını bağışlasın...
abi çok zor durumda çalışıyordu cenaze namazına da giitik o kadar değerli bir inandı ama sevenleri yalanmış hep cenaze namazına katılım azdı allah rahmet eylesin**
Allah taksiratını aff etsin Rabbim Rahmetine alsın.durmuş amcanın öldüğünü yeni öğrendim mahallemizin insanlarındandı.sen ömrünün çoğunu simsarlık olarak yap ve bir araba kazasında git.Üzüldüm oğlu Hasan ve Hüseyin'in başısağolsun...............
Allah rahmet etsin.Hey gidi günler hey.O zamanı behrinde nizipli Milik seyitlerin otobüsü vardı Birecikten kalkar Nizipten geçer Antep .......hattı takip edip adana Mersine kadar giderdi. 60 kilometre sürat yapar en fazla uçiyyyyyy uçiyyyyyyy derlerdi.Nizibin güzel simsarıydı üç beş kuruş para yani karın tokluguna çalışan gariban insandı Allah rahmet eylesin.
Buraya mesaj yazmak acı geldi bana.
Hüznün resmiydi benim için Durmuş amcamız.
Ne zaman Nizip'ten ayrılsam en son o uğurlardı beni.
Son yolculuğuna uğurlarken orda olmak isterdim.
Allah rahmet eylesin...
1976 yıllarında nizip orta okuluna giderken ve gelirken mutlaka yol kenarın da yolcu otobus ve dolmuşlarını durdurak yolculara yardımcı olur ve tek ayağında ki tahta ile dikkatimizi cekerdi.allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun tüm ölmüşlerimizinde,
(vefat listeleri güncellenmiyor, memleketten uzak olunca bu siteden bilgi almaya calışıyorum)
Üzüldüm gerçekten, kendisini mesleğim icabı tanırdım ama öldüğünü bilmiyordum, düşündükçe hey gidi günler hey diyorum, burunlu şavrole otobüsler vardı Gaziantepten İstanbula 3 günde giderdi, yolda kalmadan gideni duymadım, kalorifer olmaz, ekzos boruları arabanın içinden geçer öyle ısınırdık, hele gavur dağına geldiğimizde bir muavin önde diğeri arkada elde takoz, dağı geçmek 8 saatimizi alırdı.
Şimdiki otoboslar uçak mubarek.
Tahta bacak Durmuş emminin ölmesine üzüldüm ama yapacak birşey yok, her nefis ölümü tadacaktır.
Allah rahmet eylesin.
allah rahmet eylesin hancağız barajına giderken görürdüm hep yazın sıcağı kışın soğuğu hep üzerinden geçerdi her gördüğümde baya bir burkulurdu içim ve hep halime şükrederdim
Başında kasket, mavi gömlek mavi şalvar ve tahtadan bacak...Bildim bileli öyle...Bundan böyle "bir topla durmuş vardı... Rahmetli... " diye anılacak.Allah onu da bizleri de rahmetiyle yargılasın.
