VİCDANI İLE GÖREN BİR SATICI:KÖR AHMETZengin olsun, fakir olsun, çocukluğunda yolu bir şekilde Kör Ahmet’e uğramayan Nizipli yoktur.O bizim çocukluğumuzun gizemli satıcısıydı…O bizim çocukluğumuzun insaflı bakkalıydı…O bizim çocukluğumuzun; harçlıklarımızı, keyfine vararak harcadığımız bir sevimli amcaydı… Ucuz sattığı için sevimli, ama gözleri görmeyen bir adam olduğu ve dükkânı karanlık ve çok küçük olduğu için de biraz ürkütücü amcası…O bizim çocukluğumuzun birkaç günde bir muhakkak uğradığımız, bir bayram yerine gidercesine, bir şölene katılırcasına ziyaret ettiğimiz mahalle bakkalımızdı…Ahmet amcamızdı, daha açıkçası Kör Ahmet’imizdi.Ben en çok paraları nasıl tanıyor diye merak ederdim. Sonra anladım ki bazı paraları tanısa da, tanımadığı paraları sorardı. Gelen çocuk müşterisine paranın kaç lira olduğunu sorduğuna çok şahit oldum.Ve şimdi düşünüyorum da, bu ne güzel bir güvendi Allah’ım. Bu ne güzel bir alışverişti…Acaba onu kandırmaya çalışan kaç kişi oldu, fark etti mi hiç kandırıldığını, yoksa pek yaşanmadı mı? (inşallah yaşanmamıştır)*** Durumu iyi olanlar da gelirdi ama biraz ürkerek, çekinerek ve biraz da utanarak.Sanki fakir bir adamdan, fakirler için ucuz şeyler satan bir adamdan alışveriş yapmayı biraz “zül” gibi telakki ederlerdi. En azından bir kısım zengin çocukları…Ama bizim yaşımız da biraz ilerleyip, delikanlılığa gelince, biz de gitmeye çekinir olduk.Sanki orası özellikle çocuklara, kadınlara hizmet eden bir bakkaldı.Ve daha sonraları ise, eski Birecik caddesinden geçtiğimiz zamanlarda, gayrı ihtiyari dönüp, hüzün artı sevinç artı özlemle baktığımız bir mekân olarak yerini aldı.*** Geçen cumartesi küçük oğlum Muhammed Cemil ile oradan geçerken hemen aklıma geldi. Epeydir yazmayı da düşündüğümden, oğlumun da, babasının çocukluk günlerine gitmesini istedim ve doğruca Kör Ahmet’in dükkânına yöneldim.Elbette yoktu Ahmet amca. Görmedik ama sanki onun delikanlılık dönemini andıran biri vardı içerde.Acaba oğlu muydu?-Selamun aleyküm.-Ve aleyküm selamSelam zaten ilk güven sunumudur, diyalog anahtarıdır.-Ahmet amcayla ilgili biraz bilgi almak istiyordum. Hakkında bir yazı yazacağım, yeni neslin kendisini tanıması lazım, dedim kendimi tanıttıktan sonra ve ekledim sonra da, tabi önce sizi tanıyalım.-Ben Bilal Görenkesici. Merhumun damadıyım. Aynı zamanda benim amcam olurdu. Kayınpederim ve amcam olan Ahmet Kesicikan aslen Suriye’lidir. Oradan Hilvan’a, Birecik’e ve sonra da Nizip’e gelmiş. 1933 Birecik doğumlu olup, 1960’larda Nizip’e gelen Ahmet Amcam, tam 40 yıl bu dükkânı çalıştırdı. 2006’da vefat etti.Burayı açmadan önce, destan okur satarmış, kepek toplarmış.-Doğuştan mı kör idi?-Hayır altı yaşlarında iken, o zaman çok yaygın olan göz rahatsızlığına yakalanır ve gözleri bir daha görmez. Gözü görmezdi ama motor kullanırdı. Ben çok bindim onun arkasına. Sanki hissiyatı kuvvetliydi.Bana bir çocukluk hatırasını anlatmıştı: Çoğu çocuğun, sadece eğlenmek, vakit geçirmek amacıyla yaptığı gibi, bir grup arkadaşıyla bahçelere giderler.Biraz meyve yedikten sonra, biri, bahçe sahibinin geldiğini fark eder ve herkes çil yavrusu gibi dağılır. Ahmet amcam, o sırada ağacın üzerinde olduğu için yakayı ele verir. Bahçe sahibi iyice hırpaladıktan sonra ona demiş ki: “Oğlum onların gözü görüyor. Sen bu kör halinle utanmıyor musun hırsızlık yapmaya?!”İlk ve son işi olmuş zaten.Amcam çok onurlu biriydi.Bazen kendisine yardım yapmak isteyen zenginlere, “Ben Allah’a şükür fakir değilim, siz gidin onlara yardım edin.” Derdi.Beş vakit namazını kılar, kimsenin işine karışmazdı.Ahmet amcayı göremedik ama onu ziyaret etmiş gibi olduk.Hayırla andık.Gariban, dürüst, kimseye yük olmayan, özürlü olsa da ekmeğini taştan çıkarmasını bilen ve anlamda tüm özürlülere ve tenbellere örnek olan bir şahsiyetti.Ne diyelim?Allah mekânını cennet eylesin.***Mehmet Nezir GÜLmehmetnezirg@mynet.com
Ben hatırlayamadım Kör Ahmet abiyi ama çok duygulandım, böyle insanlar teker teker göçüyor, ama iyiler arkalarında güzel hatıralar bırakıyor zaten önemli olan da bu arkanızdan kimse kötü konuşmasın.
Ben motosiklete binmesine çok şaşırdım aslında gözü görmeyen dengesini zor sağlar ayrıca yolu nasıl tahmin ediyordu gerçekten çok ilginç.
ALLAH MEKANINI CENNET ETSİN.
Ahmet ammi(Kör Ahmet) Çocuklugumuzun Süper marketediydi.Aradığın herşeyin bulunduğu mekana süpermarket diyorlarya,oda bizim çocuklgumuzun süper marketiydi.Salihekmekçi ilkokulunda okududum,5 yıl süreyle bütün defter kalem ihtiyaçlarımızı ondan almıştım.Kim almamıştı ki ozamanlar defterini,tahta kalemini,basmalı kalemini(o zamanlar uçlu kalemler yeni çıkmıştı.05,07,09 basmalı kalem derdik)Çok sıra beklerdik Ahmet amcanın önünde.Hele birde okullar açılacagı zaman orası dolar taşardı.Ahmet amca sadece o civardaki mahallerin değil tüm Nizibin kırtasiyesiydi.Günlerce sıra beklediğimiz aklıma gelir defterlerimizi almak için.
Ahmet amacanın gözünün görmedigini bilmeyen bir insan anlayamazdı.Bizi hayatında hiç görmemişti ama yanına gittigimizde sesimizden tanırdı.Çocuguz ya kağıt paramız nadir olurdu.İlk kağıt paralı alışverişlerimizde parayı oradan geçen birine sorar 'hopppp hele bak bu para ne kadar'orada geçen söyler 'Ahmet ammi o para şu kadar'daha sonra sesimizi tanır ve götürdügümüz kağıt paraları başkasına sorma ihtiyacı duymazdı.Çoçukken hep Ahmet amcayı şaşırarak izlerdik o paraları nasıl tanıyor derdik.Kendi aramıza gözlerimizi kapatıp Ahmet amca gibi paraları tanımaya çalışırdık.
Ahmet amcanın şaşılacak bir özelliğide defterleri sayfsına kadar bilmesiydi.Ögretmenimiz liste yapardı:60 sayfalık çizgili,80 sayfalık harita metod vs.Oraya gittigimizde listeyi okurduk Ahme amcaya.Ahmet amca hepsini getirirdi içeriden.
Şehir gazozlarından tanışmamızda Ahme amca sayesinde oldu.Hatta bu gazozun ismi dışarıda yani Şahinbey mahallesi hariç başka yerlerde 'Kör ahmet gazozu' adını almıştı.Beyaz,sarı,siyah renkteydi.O gazozların rengini karıştırmadan sana getirirdi.
Mekanın cennet olsun Kör Ahmet...
Yaşı kırk civarında olan hemen herkesin tanınığı biriydi, dükkanı yolumuz üzerindeydi çok alışverişimiz olmuştur. Bende çocuk aklımla paraları nasıl tanıdığını hep merak ederdim.
Allah c.c Hz. gani gani rahmet eylesin, mekanı cennet olsun.
Çocukluğumuza gittik. Salih ekmekçide okuduğum için bilirim merhumun dükkanının önü teneffüslerde ana baba günü olurdu. Daima cıncık gülleler, kağıt kalem ve gofret alırdık. Daha ucuza veren yoktu çünkü. Bazen sarı şehir gazozunu alır, mahlonun fırınından çıkan sıcak ekmekle birlikte karnımızı doyururduk. O baki alemde, mevlam rahmet etsin.
Allah rahmet etsin.
Marufta okurduk hep onun dükkanının önünden geçerdik hele o beyaz gazoz yokmu
Sarı pahalı gelirdide beyaz içerdik
gofret deyince canım nasılda çekti...
Mehmet herşeyi yazmışsın yazacak bişey kalmamış:)
.....biz de arkadaşlarla Salih Ekmekçi ilkokuluna giderken kapıdaki nöbetçiden güç bela izin alıp tenefüslerde o beyaz gazozdan ve gofretten az yemedik...ne günlerdi ya?Kabrin nur mekanın Cennet olsun Ahmet amca...
evt 19 yaşımdayım hiç unutmam allah afetsin bizi birgün sahte 50 binler vardı tabi acıkmıştım dedim ahmet amca bana bi somun ver kağıt para düşüncesiyle anlamaz dedim ama anladı oğlum yapma daha küçüksün bu yaşta diyerekten utandım kendimden hele küçükken o ucız sattığı misketler heç aklımdan getmez son görüşmemizde ABDULAH AYDIN TEVLİOĞLU HOCAMIZIN müftülük camisinde vaazi vardı gittiğimde oda yanımda oturdu ne güzel aLAH demesi vardı allah gani gani rahmet eylesin
ahmet amminin öldügünü yeni öğrendim allah gani gani rahmet ylesin.
iğneden ipliğe herşeyi çok ucuza zatardı rahmetli. taa aşagı obadan onun yanına alıverişe giderdik..
damadı ve yeğeni olan bilal amcayı çok iyi tanırım..en güzeli o dükkanın doğal yapısına zarar vermeden ,hatta dükkanın önündeki parmaklıklara bile dokunmadan o dükkanı çalıştırması meşhur kör ahmet in dükkanınnın devam ettirlmesi yolunda güzel bir adım diye düşünüyorum..
bedava denecek kadar gazozları vardı benim evim ahmet amcanın dükkanına çok uzaktı çok sık gidemezdim am bir defa gidince herşeyden çok çok alır çıkardım çok güzel defterleride vardıdaha bir çok şey güzeldi o satınca ellerine sağlık nezir abi
Bende rahmetli ahnet amcayı tanırdım.evimiz istiklal mahallesinde, oraya uzak olduğu için pek alışveriş yaptığımı hatırlamıyorum.Ama 1970 lerde damadı Bilal abi abim kalıpçı şükrü ile ortaktı.çok iyi arkadaşlardı.hatta abim ozaman doğan bir oğlunun adını Bilal koydu.1970 lerin sonu olamalı yanlış hatırlamıyorsam.bilal abi abimle ortaklıktan ayrılmış,bir kamyon almış kamyonculuk yapıyordu.amhmet amcanın evinin üstkatının kalıbını abim yapmıştı.ben 13-14 yaşlarındaydım abime yardıma giderdim.o zaman bazan boş anlarda merak ettigimden yanına giderdim.yukarıda arkadaşların yazdıkları herşeyi bende merak ederdim.benmide ençok merak ettigim paraları nasıl tanıdığıydı,insanların onu aldatıp aldatmadığıydı.paraları eliyle yokladığında tanıdığını..insanların aldatmasına ise, ne yapayım yapıyorsa oda onun insanlığı .. birde bilal abiye rahmetli kızı vermememiş,oda kızı kaçırmıştı.öyle evlendi.bir süre küs bile kaldılar.geçen ramazan bayramında nizibe gelmiştim.o zaman ögrendim ahmet amcanın vefat ettigini.bilal abiyi yegenim bilal ile ziyaret etim..
SEVGİLİ NEZİR HOCAM,bizim yaşayışımızda, kıymetli insanlar ancak öldükten sonra öğrenilmeye,yadedilmeye çalışılıyor maalesef.esasen yaşayan büyüklerimizi insanlara tanıtmak daha faydalı olamaz mı.şimdi size bir zorlu vazife...nizip'te yaşayan biri var ki,O'nu en iyi siz tanıtırsınız...O şahıs:Artvin'den yıllar önce şehrimize gelmiş,tüm ilçenin manevi hayatına büyük katkıda bulunmuş,hele anarşinin azdığı zamanlarda,insanları barışa kardeşliğe davet etmiş,SAĞ'LI SOL'LU her kesimin saygısını kazanmış,bir gönül insanı,hepimizin gönlünde taht kuran,sesini kulaklarda hoşlukla hala misafir eden,o kıymet-i bala GÜL İNSANI,enyakından tanıyan biri olaraktanıtmak size düşüyor.lütfen O nu anlatarak,eski günleri bize yad ettirin.hem de gençlerimize CEMİL(güzel)bir örnek olur inşaalah...şimdiden kalemine sağlık.vesselam...
Ben en çok paraları nasıl tanıyor diye merak ederdim.
Sonra anladım ki bazı paraları tanısa da, tanımadığı paraları sorardı.
Gelen çocuk müşterisine paranın kaç lira olduğunu sorduğuna çok şahit oldum.
Ve şimdi düşünüyorum da, bu ne güzel bir güvendi Allah’ım. Bu ne güzel bir alışverişti…
Acaba onu kandırmaya çalışan kaç kişi oldu, fark etti mi hiç kandırıldığını, yoksa pek yaşanmadı mı? (inşallah yaşanmamıştır)
***
Durumu iyi olanlar da gelirdi ama biraz ürkerek, çekinerek ve biraz da utanarak.
Sanki fakir bir adamdan, fakirler için ucuz şeyler satan bir adamdan alışveriş yapmayı biraz “zül” gibi telakki ederlerdi. En azından bir kısım zengin çocukları…
Ama bizim yaşımız da biraz ilerleyip, delikanlılığa gelince, biz de gitmeye çekinir olduk.
Sanki orası özellikle çocuklara, kadınlara hizmet eden bir bakkaldı.
Ve daha sonraları ise, eski Birecik caddesinden geçtiğimiz zamanlarda, gayrı ihtiyari dönüp, hüzün artı sevinç artı özlemle baktığımız bir mekân olarak yerini aldı.
***
Geçen cumartesi küçük oğlum Muhammed Cemil ile oradan geçerken hemen aklıma geldi. Epeydir yazmayı da düşündüğümden, oğlumun da, babasının çocukluk günlerine gitmesini istedim ve doğruca Kör Ahmet’in dükkânına yöneldim.
Elbette yoktu Ahmet amca. Görmedik ama sanki onun delikanlılık dönemini andıran biri vardı içerde.
Acaba oğlu muydu?
-Selamun aleyküm.
-Ve aleyküm selam
Selam zaten ilk güven sunumudur, diyalog anahtarıdır.
-Ahmet amcayla ilgili biraz bilgi almak istiyordum. Hakkında bir yazı yazacağım, yeni neslin kendisini tanıması lazım, dedim kendimi tanıttıktan sonra ve ekledim sonra da, tabi önce sizi tanıyalım.
-Ben Bilal Görenkesici. Merhumun damadıyım. Aynı zamanda benim amcam olurdu.
Kayınpederim ve amcam olan Ahmet Kesicikan aslen Suriye’lidir. Oradan Hilvan’a, Birecik’e ve sonra da Nizip’e gelmiş.
1933 Birecik doğumlu olup, 1960’larda Nizip’e gelen Ahmet Amcam, tam 40 yıl bu dükkânı çalıştırdı. 2006’da vefat etti.
Burayı açmadan önce, destan okur satarmış, kepek toplarmış.
-Doğuştan mı kör idi?
-Hayır altı yaşlarında iken, o zaman çok yaygın olan göz rahatsızlığına yakalanır ve gözleri bir daha görmez. Gözü görmezdi ama motor kullanırdı. Ben çok bindim onun arkasına. Sanki hissiyatı kuvvetliydi.
Bana bir çocukluk hatırasını anlatmıştı: Çoğu çocuğun, sadece eğlenmek, vakit geçirmek amacıyla yaptığı gibi, bir grup arkadaşıyla bahçelere giderler.
Biraz meyve yedikten sonra, biri, bahçe sahibinin geldiğini fark eder ve herkes çil yavrusu gibi dağılır. Ahmet amcam, o sırada ağacın üzerinde olduğu için yakayı ele verir. Bahçe sahibi iyice hırpaladıktan sonra ona demiş ki: “Oğlum onların gözü görüyor. Sen bu kör halinle utanmıyor musun hırsızlık yapmaya?!”
İlk ve son işi olmuş zaten.
Amcam çok onurlu biriydi.
Bazen kendisine yardım yapmak isteyen zenginlere, “Ben Allah’a şükür fakir değilim, siz gidin onlara yardım edin.” Derdi.
Beş vakit namazını kılar, kimsenin işine karışmazdı.
Ahmet amcayı göremedik ama onu ziyaret etmiş gibi olduk.
Hayırla andık.
Gariban, dürüst, kimseye yük olmayan, özürlü olsa da ekmeğini taştan çıkarmasını bilen ve anlamda tüm özürlülere ve tenbellere örnek olan bir şahsiyetti.
Ne diyelim?
Allah mekânını cennet eylesin.***
Mehmet Nezir GÜL
mehmetnezirg@mynet.com
