Siz bilirmisiniz, memleketin taşını toprağını, kurdunu kuşunu, havasını suyunu sevmenin ne demek olduğunu. Siz bilirmisiniz, o sevilen topraktan ayrı kalmanın, baba ocağına, ana kucağına hasret, bir yanı hep yarım kalmış hayatı yaşamanın nasıl bir sancı olduğunu.Bir başkadır bizim doğduğumuz topraklara bağlılığımız. Bu bağın ne okumuşluk düzeyimizle, ne cinsiyetimizle, ne yaşımızla, ne bırakıp gitmemizin nedeniyle bir ilgisi yoktur. Nasıl ki bırakıp gitmek alnımıza yazılmış bir kaderse, dönüp doğduğumuz topraklara kavuşmak da yüreğimize yazılmış bir Resmi açarzudur.Vatanımızda bizden yol olarak uzakta yaşayan, ama gönül olarak hep yakınımızda olan sizlerin o sıcaklığı, o samimiyeti, o sevgisidir bizleri vatana bağlayan.Özlemek; sevmek ve alışkanlıkla ilgili karışık bir duygu olsa gerek. Kimi şeyleri ya sevdiğimizden yada ona alıştığımızdan özleriz. Her türden ayrılık artırır özlemi, onu çoğaltır, büyütür.Köyümüz, kentimiz, arkadaşımız, annemiz, babamız, hayatımızda bir anlamı olan sevdiklerimiz yada varlığına alıştığımız şeyler bir an kaybolunca, yok olunca, yada biz ondan ayrı düşünce özlemek başlar. Özlemek alıştığımız yada sevdiğimiz şeye hasret duymaktır, ona yeniden kavuşma isteği, onu yeniden yaşama arzusudur. Memleket hasreti de böyle bir özlemdir, ondan ayrı kalınca, ondan uzak düşünce, havasını, suyunu, insanını, kaosunu, börtüsünü böceğini, kedisini köpeğini bile özlemeye başlarsınız. Bunları alışkanlıktan mı yoksa sevgiden mi özleriz bilmiyorum. Herkesin buna bir cevabı vardır sanırım. Türkiye dışında yaşayan bizler için vatan hasreti kimi zaman ızdıraba bile dönüşebilir.Başka kültürlerde var mıdır bilmiyorum, atalarının göçüp geldiği yerleri hiç görmeyenlerin bile sıla hasreti çekip, yolu oralara düşenlerden memleket toprağı istemesi. Nedir bu sevdanın kaynağı? Neden bu kadar bağlıyız doğduğumuz ya da köklerimizin olduğu topraklara? Neden dünyanın (sözde)en güzel ülkelerinde yaşamak bile memleketimizin tozlu yollarını özlememizi engellemiyor? Neden yüreğimizin yarısı, ayağımızın teki hep sılada kalıyor?Kimi zaman yaşadığın ülke boğar seni, bir çıkış ararsın, özlemini giderecek ortam arayıp durursun.Bir dost, bir yaren ararsın hasret giderecek, ama nafile kalır çabaların bazan, çünkü sıkışıp kalmıştır tüm dostların medeni denilen sanayileşmiş Avrupa çarkının dişlileri arasına.Geçenlerde hipermarket denilen büyük bir alışveriş merkezinde gayrıihtiyari geziniyorduk, etraf hep yabancılarla dolu, içlerinde Türk’ler olsa dahi yine de yabancı geliyor insana, tanıdık bir sima bir hemşehri görebilirmiyim, ayaküstü iki lafın belini kırabilirmiyim düşüncesi ile etrafa bakınırken aniden hanımın beni çağırması ile irkilip o yöne doğru yürümeye başladım.’’Gel herif gel bak hemşehrin burada’’ diye bana sesleniyordu, içimi tuhaf bir sevinç kapladı hah dedim nihayet birisi ile karşılaştık, oraya varınca baktım ortada kimsecikler yok, bizim hanım çiçeklerin satılmak için görücüye çıkarıldığı kocaman bir bahcenin içerisinde tekbaşına duruyor ’’ Hani hemşehrim nerede’’ diye çıkışınca ’’Kele baksana yerde duruy ya’’ dedi.Gözüm işaret ettiği yere takıldığında o anki mutluluk ve heyecanımı burada anlatmaya kelime hazinem yetersiz kalıyor, mutluluktan ağlamaklı bir halde diz çöktüm hemşehrimin yanına, çünkü boyu elli santim ya var ya yoktu, bu gurbet elde ne işi vardı bunun, nasıl gelmişti buralara, hemen boynunda asılı duran yazıya ilişti gözüm, yazıda Almanca ‚’’Anavatanı NİZİP-GAZİANTEP’’ yazıyor ve özelliklerini açıklıyordu.Hasretle kucağıma aldım kokusunu ciğerlerim dolusunca içime çekip hasbıhal etmeye başladım, etrafta birkaç kişi durmuş o anda beni gözetleyip’’Adam delirmişmi ne yapıyor böyle’’ dercesine aval aval bana bakıyorlardı, ne bilsinlerki benim o’na olan özlemimi,hasretimi anlatsam anlayamazlardıda zaten.Çünkü hemşehrim bir çiçek saksısının içinde yetiştirilen ZEYTİN AĞACI idi, o da bizim gibi anavatanından, taşından toprağından koparılıp yadellere gönderilmişti, artık o da Avrupalı bir gurbetci idi, diline kültürüne yabancı bir Ülkede idi, o nu orada yalnız ve boynu bükük bırakamazdım alıp eve getirdim ve her zaman gözümün önünde olsun diye baş köşeye yerleştirdim. Artık sanal ortamda hasret gidermek bir yana memleketi canlı canlı yaşıyorum.Ve artık dost olduk onunla, hersabah onunla konuşup özlem gideriyoruz, ANAVATANIMIZA.
Rabbime şükürler olsunki, kalplerimizi taşlaştırmamış, duygu yüklemiş sevgi yüklemiş, duyduğumuz her Türküden, okuduğumuz her satırdan yüreğimiz sızlıyorsa, bu üzerimize tüm silahları ile saldıran zamanımız şeytani arzu ve heveslerine karşı kalplerimizin sevgi ve muhabbetle dimdik ayakta durabildiğinin göstergesi değilmidir.Selam ve Dua ile ....
Ilgıt ılgıt yeller eser ovadan
Kuşlar tüm tedirgin kalkar yuvadan
Özümüz gövünür yanık havadan
Sazların telinde gurbet yazılı.
A.Karakoç
Tabi gurbette olmak gerek.. Bu duygu yüklü yazıyı okurken...
Sadece gurbette olmakta yetmez elbet, doğduğun büyüdüğün yere özlem de gerekli.
Özlem olması için sevmek,
sevmek içinse kadirşinas olmak gerekli.
Hasret ve duygu yüklü buram buram özlem kokan bu yazı yurdundan,memleketinden,sevdiklerinden uzakta olan tüm insanların duygularına tercüman olabilecek içerikte,düzeyde,ustalık ve mükemmelikte.
Evet ifade edildiği gibi,sevgili ustam memlekete olan sevdasını duygu yüklü kelimelerle dile getirmiş.Zaten her fırsatta memeleket gibisi olmaz.Aman ha,yaşadığınız toprakların kıymetini bilin diye telkinlerde bulunan pala abimiz,bu hasreti bire bir yaşayan ve memlekete geleceği günleri tahayyül edip sabırsızlananlardandır.Zaten yaşamayan ne bilsin tezinden hareketle,gurbeti yaşamayan,vatan özlemi nedir bilmeyenlerin,memleketlerinin kadru kıymetini gurbettekiler kadar bilmesi elbette düşünülemez.Tıpkı peygamber efendimizin şu hadisi şeriflerinde buyurdukları gibi:
Dört şey vardır ki, onların kadrini ancak dört kişi bilir:
1- Gençliğin kadrini ancak ihtiyarlar bilir.
2- Selâmetin kadrini ancak belâya düçâr olanlar bilir.
3- Sıhhatin kadrini ancak hastalar bilir.
4- Hayâtın kadrini de ancak ölüler bilir.
Pala abimiz en azından şimdilik o saksıdaki zeytin fidanıyla özlemini gidermeye çalışmaktadır.Tabi o bir simgedir.Biz onun memlekete rücu edeceği günleri,sabırsızlıkla beklemekteyiz.Netice-i kelam diyoruz ki,savgili pala abimiz memleketi ve bizi özlemeye devam et.msk
Zeytin,yüce yaratıcının yeryüzüne başettigi çok önemli bir bitkidir.Tevrat’ta,incil’de ve Kur’an-ı Kerim gibi üç ilahi kaynakta da adı geçen yegane bitkidir.Yeryüzünde en uzun ömürlü yaşayan tek bitkidir.Yapılan araştırmalarda 3000 yıl yaşayan zeytin ağacı bile tespit edilmiştir.Hz.Adem Yeryüzüne ilk indiginde zeytin ağacını görmüş ve ilk besin kaynağı olarak zeytini kullanmıştır.Bu yüzden sadece semavi dinlerde degil tüm diger dinlerde zeytin Tanrının insanoğluna bir armağanı olarak görülmüştür.Hz.Süleyman ve Hz.Musa’nın asası zeytin ağacındandı.Tarih boyunca zeytin bir çok din adamının kutsal yağı,barış ve onurun simgesi olmuştur.Yeryüzünde dalları yaş iken çok çabuk yanabilen ender bitkilerden biri olmasına rağmen ateş zeytinden hep uzak durmuştur.Dünya üzerinde birçok orman yangını görülürken zeytin ağaçlarının bulunduğu ve sıcaklığın 50-60 derecelere vardığı bölgelerde büyük yangınlara hiç ranslanmamıştır.Ateş’in zeytini çok sevmesi ama bir o kadar da ondan uzak durmasının ilahi bir gerekçesinin olduğunu söyleyenler bile vardır.Bazı kaynaklarda Nemrud Hz.İbrahim’i yakmaya karar verdiginde şiddetli bir ateş için zeytin dallarından odunlar toplatırdığı rivayet edilmiştir.Bu rivayetlere göre Hz.İbrahim o şiddetli ateşten Allah’ın yardımı ile kurtulduktan sonra ateş ile zeytinin birbirlerinden uzak durması bu aşamadan sonra başlamıştır.Zeytinin en önemli özelligi ise ölümsüzlügüdür.Yeryüzünde ölümsüz kalabilen tek bitki zeytindir.Eğer gövdesi ölür veya herhangi bir şekilde ortadan kalkarsa ufak bir kök parçası veya küçük bir sürgünü onun tekrar meydana gelmesi için yeterlidir. Bu parça kurumuş olsa bile toprakta tekrar yeşerme özelligine sahiptir.Zeytin sürekli yeşil kalan ve yaprakları kurumayan bir bitkidir.Besin degeri ve diger özelliklerini saymaya kalkışırsak sayfalarca yazı yazmak gerekecek.Gerek bölgemiz açısından ve gerekse insanlık açısından bu bitkiye gereken destegi ve ilgiyi göstermemiz gerekiyor.Küresel ısınmanın yol açabilecegi önemli problemlere en önemli çözüm olarak gösterilen zeytinimizin kıymetini bilelim.Tabiki bazen de duygulasal ilişki kurarak.. J))
Uzaklara savrulduk hepimiz birer zeytin tanesi gibi...
Doğduğun yerden uzak yaşamanın acısını bana ilk üniversiteyi kazandığım yıl yaşadım ve hala devam ediyor. Biliyorum bir gün mutlaka;
doğdum memlekette,
doğdum mahallede,
doğduğum sokakta,
doğduğum evde,
Tekrar Hayata başlayacağım...
Bu da Tekrar memlekete döndüğümde olacak....
Her Nizip'e gelişimde içimde bir orman yeşeriyor Mis gibi bir hava soluyorum.
Her Nizip'ten Ayrılışımda İçimde bir orman yanıyor çayır çayır memleket hasreti soluyorum ateşler içinde...
Bir gün Doğduğum topraklara dönüp bir ev alacağım bahçesi olacak içinde gülleri ve birde Zeytin ağacı olacak içimdeki tüm yanlızlıklarıma bir zeytin ağacı uzatıp barışacağım kendimle...
Bu güzel yazıyı gecenin bu saatinde okuyup içime bir umut ağacı dikdiğin için çok sağol abi...
Uzaklara bizden selamlar..
Memlekete de kucak dolusu sevgiler...
Pala Abi Şükürlerler olsunKi vatan Memleket Hasreti ÇekmeyenLerdeniz. sizin Duygularınızı anlıyorum. Yazınızı memleketimizde okumak bile duygulandırdı. Gercekten Gurbetci yurttaşlarımızın işi Çok zor. Hem Vatandan Ayrı Hem memleketten ayrı hemde sevdiklerinden ayrı kalmak bin kat zordur. DayıcıĞım Yetmezmi bu kadar Özlem çektiĞiniz... bitirin Artk Sıla Hasretini...
Aah iki gözüm ah, İnşaallah birgün herşeye restimizi çekeceğiz.
Güzel bir şarkı var çok hoşuma giden, ''Gitmekmi zor, Kalmakmı zor, O sabahı gel bana sor'' işte biz şidi bu ikilemdeyiz, Rabbim nasibederse bu ikilemden kurtulduğumuz an, Vatanımıza kavuşacağız İnşaallah.
Hem Vatanımıza, hem de kadirşinas VATANDAŞLARIMIZA kavuşacağız.
Pala abim, evimin karşısında hemen 10 metre uzağımda zeytin ağaçları boy boy olmasına rağmen bu yazıyı okuyupta duygulanmamak mümkün değil.
sizlere gurbette sıla özlemi nasıl ki büyük bir acı ve üzüntü veriyorsa, bizler içinde sevdiklerimizin gurbette olmasından dolayı onlara duyduğumuz özlemde aynı şekilde üzüntü ve acı veriyor.
sonuçta iki taraf içinde tek teselli bir gün kavuşma hayali ve kalplerdeki sevgi
İçten yorumlarınıza teşekkürimi sunarım dostlar.
Hep demişimdir, bizi biz yapan güzel hasletlerden birisi işte yukarıda yaptığınız yorumlardaki gibi, birbirimizin acısını da, sevincini de yürekten paylaşırız.
Sevinciniz sevincimiz, üzüntünüz üzüntümüzdür.
Rabbim sizlere sıkıntı göstermesin.
Ben 2002 Yılında memleketinizde askerlik yaptım.Bir zamanlar buralardan ayrılmak için tezkereyi dört gözle beklerken şimdi buralara karşı apayrı bir özlem duymaya başladım.Gerçekten de yazınızdan oldukça etkilendim.
Benimde cocuklugum zeytin agaclarinin altnda oynayarak gecti. Annemlerin evinin hemen karsisinda zeytin agaclari vardi, ama simdi ancak araba ile ulasmak mümkün.. duygularimiza tercüman oldugunuz icin bende tesekkür etmek istedim. yüreginize saglik...
İNSANI İNSAN YAPAN YÜREĞİNDEKİ SEVGİDİR
İnsan tek başına yaşayamayacak kadar sosyal, sosyal hayatta kendi kabuğuna sığamayacak kadar aktif bir varlık olarak yaratılmıştır.
En güzel bir mekân da bile olsa insan, bu güzellikleri kendisiyle paylaşabilecek yanında arkadaşları ve sevdikleri olsun ister.
Sizlerle aynı duyguları paylaşabildiğim için kendimi mutlu sayıyorum, iyiki varsınız.
Valla unu almanyada yasayan birirsi daha iyi anlar benim gibi,neyse bende buradayim.bende zeytin agaci gördüm.bir yerde ekili bazen yolumu degistiyor ve önünden geciyorum,eskiden nizip te o kadar zeytin agacinin icinde kiymetini bilmezdik simdilerde özlüyoruz,neyse insallah yakimn bir zamanda dönücegim .en azindan ümidim var,belki sürgün cezamiz bitmistir.ne belli nazim hikmet te vatan hasreti ile öldü hala hasret,tipki bir siirinde dedigi gibi bir köy mezarliginda birde mese agaci oldumu,insallah bizde öyle demeyiz bir zeytin agacinin yaninda diye,gurbetteki tüm hemsehrilerimi sevgiyle selamliyorum,belkide vuslata erip vatanimiza dönme vakti yakindir.
