Mahsun bir okul var orada..Yolu kırmızı çamurlu, tarihler 1978-1979’li yılları gösteriyordu.Etrafında zeytin ağaçlarından başka hiçbir şey yok. Oraya ulaşabilen tek araç Nizip Belediyesi’nin yeni aldığı kırmızı bir otobüs. O sıralar 2 tane otobüs almıştı Nizip Belediyesi..Herkes merak içinde bu otobüslere binmek için sıra beklerdi. Birisi Nizip Spora hizmet ediyor öteki de İmam-Hatip Okulu ve o güzergahtaki Nizip Lisesi öğrencileri ve mahalle sakinlerine. Fakir aile çocukları ise yaya olarak zeytinlikler içinden gider gelirlerdi.Hele bir de havalar kış ve yağışlı ise öğrencilerin halini varın siz düşünün.Sağsa Allah Selamet versin vefat etmişse Allah rahmet etsin Din Dersi Resmi açHocası Hasan POLAT Hocamız vardı. Bir de jawa marka kayıklı motorsikleti. O Motor’a dört-beş öğrenciyi yanına bindirir onları getirir götürürdü. Bizler de o motora binmeyi tabi çok isterdik ama elimize geçmiyordu. O sıralar baya ravaçta olan Ülfet fabrikasının mesai başlama ve bitiş düdüğünü iyi takip ederdik. Sabah 07.00 oldu mu düdük çalmaya başlardı. Tabi o düdük fabrika işçilerinin mesai’ye başlama saat’ı idi. Bunu baz alarak biz de yarım saat erken gidip ,zeytinlikler arasında futbol oynardık.Bur da Hasan POLAT hocayı da saygıyla anıyorum Kendileri bir ders içinde hem sınav yapar hem de sınav sonuçlarını açıklardı. Hasan Hoca’dan önce yazılıyı erken okuyan hoca da yoktu. Onun dersinde zayıf mı iyi mi olduğumuzu durumumuzu erken öğrenir ona göre tedbir alırdık. Hasan POLAT hoca eğer bir öğrencinin dersle ilgili bir sıkıntısı varsa ilk önce o öğrencinin hal hatırını sorar, biraz oyalardı. Biz de zan ederdik bir şey demez arkasından ne olduğunu tahmin ederdik. Tabi o öğrenci de aniden nasibini alırdı.Gariban okul diyorum..çünkü her haliyle garibandı. Ne kalorifer ne çatı nede dış sıvası vardı. Öğrencileri’nin ayaklarında lastik ayakkabı, elbiseleri yamalı ama içleri de bir o kadar temiz pırlanta gibi yavrular. Nasıl olsa öğrencileri sadece İmam-Hatip veya müezzin-Kayyım olabilecekti. Zamanla bunun böyle olmadığı veliler tarafından anlaşılınca İmam-Hatip Lisesi öğrencilerinin sınavlarda Türkiye’nin en iyi okullarını kazandığı anlaşılınca kapasitesi haddinden fazla oldu. O zamanlar sınav ile öğrenci alan tek okul İmam-Hatip Lisesiydi. Sınavı veremeyenler Ya Nizip Lisesine ya da başka Liselere kayıt yaptırırdı. Bir de Ortaokul 3.sınıftan sonra başarısız olan öğrenciler de genelde Liselere kayıt yaptırırlardı.İlk açıldığında hayırsever vatandaşlarımız akın akın yardım ederlerdi bu okula. Okul yurdundaki öğrenciler iyi beslensin diye kurbanlık koyun, adak bağışlayanların sayısı oldukça fazlaydı. Okulun Efsane Müdürü rahmetli Nabi Hartavi Bey Nizip’in en hatırı sayılır kişisi konumundaydı. Sınavların adaletli yapıldığı yıllarda birçok saygın Üniversiteyi kazanan arkadaşlarımızın sayısı oldukça fazlaydı. O sıralar dershane diye bir şey yoktu. Okulun vermiş olduğu eğitim ve öğrencilerin kişisel başarıları bu Üniversiteleri kazanmaya yetiyordu. Herkes İmam-Hatip okulundan Camilere imam yetişir diye beklerken okuyanların çoğu ya Doktor, ya Avukat ya da Mühendis.Öğretmen ve diğer branşları seçenlerin sayısı da oldukça fazlaydı.Düşünebiliyor musunuz böyle gariban bir okul Nizip’e o kadar önemli şahsiyetler yetiştirdiki..Yurdun dört bir yanında bu kişileri görmek mümkün.Ya şimdi...Kapısına zincir vurulmuş mapusane misali o garipligine bir o kadar da gariplik katılmışki..Yanından geçince bir ben ağladım bir o..ama onun gözyaşları sanki daha fazlaydı..İçinde okuyan birkaç ögrenci de inadına onu yalnız bırakmamanın gruru içindeydiler.Diyorum ki acaba garibanda olsa o eski mutlu günlerine tekrar kavuşabilecekmi okulum ? Mahmut KARAKUŞDiyarbakır Bölge MüftülügüHac İşleri Dairesi Kayıt Memuru
Mahmut'cuğum bu güzel ve içten yazı için teşekkür ediyorum.Henüz cep telefonları yokken,msn ve internetin hayal sayıldığı o dönemlerdeki sıkı dostluklar ve arkadaşlıkların sıcacık hissi hala üzerimizdedir.içilen suyun tadı,yenilen yemegin lezzeti bile bir başkaydı o dönemlerde.Belki de bize öyle geliyor bilemiyorum ama çilesi bile hoştu o dönemlerin..
Öğretmenlik hayatımda örnek aldığım bir hocamdı kendileri.
Bir anekdot da ben ekleyeyim.
Lise birinci sınıftayız.Üst kat yeni hizmete açılıyordu.Daha doğrusu sınıfımız kalabalık olduğu için küçük bir odayı sınıf haline getirmişti okul idaresi.Sıralar eksikti.Derken sıralar geldi.Ama üzerindeki vernikler daha kurumamıştı.Bizler de mecbuern oturmak zorunda kalmıştık.Gerisini siz düşünün...
O güzel kurumun kurulmasında emeği geçen herkesten ALLAH RAZI OLSUN!
Okulumuzun su tesisatı tam olmadığı için bahçeye konulan eski bir tankerden su içmek zorunda kalırdık. O soğuk kış günlerinde su içmek tambir eziyet olurdu.Ama yine de mutluyduk.Çünkü İMAM HATİPLİ OLMAK BİR AYRICALIKTI! Çünkü bizler saf çocuğu idik masum Anadolu'nun!
Giden atlılar elbet bir gün yurtlarına dönecekledir.
Yüreğine sağlık hocam, yüreğimizin bam teline dokundunuz!
Selam ve dua ile
Ben imam hatipte okumadım ama evimizin önünden geçip oraya giden öğrencileri hep görürdüm.Yolar toprak olduğu için öğrenciler pantolonlarını kışın çoraplarının içine koyarlardı,hep hafızamdadır o resim.
sayın mahmut karakuşun yazısını okuyunca bende o günleri anımsadım.1977-1978 ögrencisiydim.o zaman müftülügün yanındaki birkaç odalı bir binadaydı imam hatip.iki üç sınıftı topu topu.yarı yıl tahtilinden sonra şimdiki binaya taşındık.sayın karakuşun anlattığı gibi inşaat halindeydi okul.etrafta kum birikintileri,variller,kalaslar,çamur,harç..okulun ön kapısını kullanamıyorduk,fotoğrafta görünen yan kapıdan giriyorduk binaya.
hasan polat hocanın hatırladığım en önemli yönü,her çocuğa yavrum diye şefkatli yumuşak bir sesle hitap emesiydi.her kelimesinin başında mutlaka yavrum derdi.öyleki bazı muzır arkadaşlar ona yavrum hasan diye lakap takmıştı.
nabi hartavi hoca ise bizim din kültürü ve ahlak bilgisi dersine girerdi.o zaman müdür degildi.o güne kadar gördügüm en kültürlü insandı.müthişti .her konuda bilgisi vardı.diger bir özelligide çok şık giyirdi.her gün bir elbise giyerdi,o gün için böyle bir şey farklı bir şeydi.nabi hartavi eniştemlerin komşu köylüsüymüş,o söyledi hartavi aşiretindenmiş,ağa çocuğuymuş.
zeytinlikler arasında dağ başında,şehirden uzak bir yer gibi geliyordu okulum.istiklal mahallesinde oturuyoruk,oradan okula gelirken söylediginiz gibi zeytinliklerin arasından geçerek gelirdim.kışın çamurdan yürünemeyecek olurdu.çamur sakız gibi yapışırdı akabıma,çok yorardı.bunun yanında en kötüsüde ayakkabı yırtıyordu.bir gün ayakkabım yırtılmıştı. alaca k turumda degildik.bir süre öyle gidip geldim okula.okula yorğun arğın yırtık ayakkabıyla varmıştım ki bir on kişilik gurup bana doğru geliyordu,hiç birini tanımıyorudum benim sınıfımdan degildiler.bir üst sınıftan olabilirler.ne oluyor diye anlam veremeden içlerinden en ufak boylusu,konuşkan cin gibi bir çocuktu.özür dilemeler arasında bana bir paket uzatı.kusura bakma ,yanlış anlama..yırtık ayakkabıyla okula gelip gittigini götünce arkadaşlar arasında konuştuk aramızda para topladık sana bir ayakkabı hediye etmek istedik,dedi.çok duygulanmıştım.sadece sağolun diyebildim.bana ayakakbıyı veren gurptaki çocukla sonra tanıştık,karşılaşınca selamlaşırdık.ismi Ahmet Topal.
sonra 2.sınıfın yarıyıl tatilinde mersine taşındık.yani 1979 ocağında.okuyan,tanıyan, bilen herkese sevgi selamlarımı iletiyorum.
mahmut hocam eline sağlık güzel bir yazı olmuş ...bizde o okullun en mahsun dönemlerinden birinde. 28 şubatın ertesi sabahında okuduk .yollar asfalt idi ama öğrenci kalmamaıştı . meydanlarda imam hatipler kapatılmasın diye slogan atanlar çocuklarını bir bir imam hatipten çıkardılar.güya imam hatipte hayat(gelecek) kalmamıştı. bilmiyorlardı ki hayatın anlamı imam hatip le var dı... ve İmam hatip lisesi belki tarihinin en mahsun zamanları nı o yıllarda yaşadı. biz de o karanlık dönemin mezunlarıyız. 3 kaatlı okulun 1, ve 3, katları boş idi.. sadece 2, katta lise bir iki ve üçüncü sınıf vardı onlarda her biri bir sınıf olduğu için üç sınıf yetiyoru ...umarım o günler bir daha gelmez ve imam hatip ilk yıllardaki kalitesine ve mutlu günlerine tekrar kavuşur.saygılarımla.
Yazınız Çok güzel
Üzülme bu millet okuluna hep sahip çıktı.
Keşke okulların adı Millet Okulları olarak değişitirilebilse.
Herzaman kanunlara saygılı ülkesinin çıkarlarını en üst seviyede tutmasını bilen İmam Hatip Öğrencileri bu duruşlarını Allahın izniyle devam ettirecektir.
Çalışmak bizden takdir Yüce Türk milletinden kader Allahtandır.
slm hocam yazınızı okuudum ve duygulandım ben hasan polat ın oğluyum ..yazınızı okuyunca babamı aradım sizden bahsettim tanıdı hemen..slm ve dua ile ğörüşmek üzere...
Selami Abisi
Muhterem Hocam Hasan Polatın ellerinden öperim.
Mahzun bir okul yok kardeşim.
Dimdik her zaman ,
Vatanı Milleti için
şerefli
vazifesini bilen
çalışkan
zeki
insanları yetiştirmeye devam eden bir okul var orada.
Artık Katsayının bir önemi kalmadı.
Bunu bilerek okusun genç kardeşlerim.
Bu dönem veya bir sonraki dönem
Üniversite kadrolarının dolması çok zor.
O yüzde herkes çalışmaya devam etsin.
Her lise mezunu
üniversiteye girecek.
Ne mezunu olursa olsun.
İmam Hatipli Kardeşlerim
sayısal bölümleri seçin.
Fizik
kimya
matemetik
makine
elektrik
bilgisayar
Çalışınca
Türk Milleti her yere ulaşır.
Başarı her zaman çalışanındır.
selam aleykum ben hasan polat hocanın oğluyum..sizlere çok çok selamları var..çok duygulandı burda anılmaktan dolayı..ğözlerinizden öper kendisi..resimler var imam hatip te okuyanların babam dan aldım yüklicem en yakın zamanda
