NİZİP’TE ÇALIŞAN KADINLARIN SORUNLARI - 1
Aslında yazının başlığı çalışan değil de çalışmak isteyip de engellenen kadınların sorunları da olabilirdi. Ancak çalışmaya vurgu yapmak açısından böyle bir başlık seçme gereğini hissettim.
Çalışmanın, dinimizde bir ibadet olarak kabul edildiği her fırsatta vurgulanır vaizlerimizce. Ancak Cuma vaazlarına kadınlarımız katılamadığından(!) erkeklere bir ibadet olarak algılanır çalışmak. Yanlış hatırlamıyorsam kadınların çalışmaları hakkında bir vaaz veya hutbe dinlemedim şimdiye kadar. Ancak babalarına ve kocalarına itaat eden kadınların cenneti garanti ettiğine ilişkin(!) vaazlar dinlediğimi hatırlıyorum.
Nedense kadınların tarlada, bahçede, evde çalışması hep ön planda tutulur da diğer iş sektörlerinde çalışmaları pek gündeme getirilmez nedense. Çoğunlukla da gündem dışı bırakılır. Erkek egemen bir toplum olmamızdan kaynaklı olsa gerek, kadınları önemli ve zor işleri yapacak kişiler olarak düşünmeyiz .Son yıllarda bu durum ülkemiz genelinde biraz değişir gibi oldu. Kadın milletvekillerimiz,kadın bakanlarımız, kadın avukatlarımız, doktorlarımız, öğretmenlerimiz var artık.Ancak bunların sayıları ve oranlarının dünya standartlarının altında olduğu kesin.
Bir de bölgemizin ve özellikle yaşadığımız ve her gün gelişip ilerlediğini düşündüğümüz Nizip’e bakalım. Resmi dairelerin ve bankaların dışında serbest alanda çalışan kadınlarımız iki elimizin parmaklarının sayısı kadar azdır herhalde.
Kocasının tarlasını değil de kendi tarlasını - bahçesini işleten kadın çiftçiye, başkasının fabrikasında çalışan değil de kendi fabrikasında başkalarını çalıştıran bir kadın fabrikatöre, babasının veya ağabeyinin dükkanını değil de kendi dükkanını işleten bir kadın esnafa, kadın fıstık tüccarına, sabun fabrikası sahibine örnekleri çoğaltabilirsiniz, kendi işletmesini yürüten kadınlara rastlamak çok zor Nizip’te .
Bu durumun altında yatan çeşitli etkenler var şüphesiz. Ancak bu nedenlerden hiçbiri yaşananları haklı kılmadığı gibi, kadınlar açısından hala pozitif değil negatif ayrımcılığın hüküm sürdüğünü ortaya koymaktadır. Asıl etkenler ise şunlardır.
Aslında yazının başlığı çalışan değil de çalışmak isteyip de engellenen kadınların sorunları da olabilirdi. Ancak çalışmaya vurgu yapmak açısından böyle bir başlık seçme gereğini hissettim.
Çalışmanın, dinimizde bir ibadet olarak kabul edildiği her fırsatta vurgulanır vaizlerimizce. Ancak Cuma vaazlarına kadınlarımız katılamadığından(!) erkeklere bir ibadet olarak algılanır çalışmak. Yanlış hatırlamıyorsam kadınların çalışmaları hakkında bir vaaz veya hutbe dinlemedim şimdiye kadar. Ancak babalarına ve kocalarına itaat eden kadınların cenneti garanti ettiğine ilişkin(!) vaazlar dinlediğimi hatırlıyorum.
Nedense kadınların tarlada, bahçede, evde çalışması hep ön planda tutulur da diğer iş sektörlerinde çalışmaları pek gündeme getirilmez nedense. Çoğunlukla da gündem dışı bırakılır. Erkek egemen bir toplum olmamızdan kaynaklı olsa gerek, kadınları önemli ve zor işleri yapacak kişiler olarak düşünmeyiz .Son yıllarda bu durum ülkemiz genelinde biraz değişir gibi oldu. Kadın milletvekillerimiz,kadın bakanlarımız, kadın avukatlarımız, doktorlarımız, öğretmenlerimiz var artık.Ancak bunların sayıları ve oranlarının dünya standartlarının altında olduğu kesin.
Bir de bölgemizin ve özellikle yaşadığımız ve her gün gelişip ilerlediğini düşündüğümüz Nizip’e bakalım. Resmi dairelerin ve bankaların dışında serbest alanda çalışan kadınlarımız iki elimizin parmaklarının sayısı kadar azdır herhalde.
Kocasının tarlasını değil de kendi tarlasını - bahçesini işleten kadın çiftçiye, başkasının fabrikasında çalışan değil de kendi fabrikasında başkalarını çalıştıran bir kadın fabrikatöre, babasının veya ağabeyinin dükkanını değil de kendi dükkanını işleten bir kadın esnafa, kadın fıstık tüccarına, sabun fabrikası sahibine örnekleri çoğaltabilirsiniz, kendi işletmesini yürüten kadınlara rastlamak çok zor Nizip’te .
Bu durumun altında yatan çeşitli etkenler var şüphesiz. Ancak bu nedenlerden hiçbiri yaşananları haklı kılmadığı gibi, kadınlar açısından hala pozitif değil negatif ayrımcılığın hüküm sürdüğünü ortaya koymaktadır. Asıl etkenler ise şunlardır.
- Erkeklerin egemenliği elden bırakmak istememeleri.
- Yasaların ve merkezi idarenin de erkek egemen olması.
- Mirasın da egemenler arasında paylaşılmak istenmesi
- Miras gibi babadan oğula geçen iş ve sanatların da babadan kıza veya anadan kıza geçmemesi.
- Dinimizin kadınların korunması ile ilgili hükümlerinin çarpıtılarak bu işlere kılıf yapılması.
- Mülkiyetin, mirasın iş ve sanatların kadına özellikle öğretilmeyerek egemenliğin sürdürülmeye çalışılması.
