nuşirevan'ın adaletiyle ilgili en ünlü menkibe;hikaye odur ki:
islamiyetten önce ömer ve amr iran'ın başkentine develerini satmaya giderler. gece bir handa konaklamaya karar verirler. hancı: "paranızı ve devenizi ücret karşılığı bana emanet edin yoksa çalınabilir" der. onlarsa düşük bütçeli tacirler oldukları için buna yanaşmazlar. develerini hana bağlarlar altın keselerini de yastıklarının altına koyarlar. sabah uyandıklarında develer de altınlar da yoktur. hancıya sorarlar "ben sizi uyarmıştım" der. o mahallenin güvenlik sorumlusuna giderler. o da: "hancıya emanet etseydiniz. beni ilgilendirmez" der. bunun üzerine adaletiyle nam salmış nuşirevan'ın huzuruna çıkmaya karar verirler.
nuşirevan'a olayı anlatırlar. nuşirevan: "peki develeriniz sokaktayken, altın keseleriniz güvende değilken niye uyuyordunuz?" diye sorar. ömer: "biz sizi uyumuyor biliyorduk, onun için rahat rahat uyuyorduk." der. amr* kellelerinin gittiğini düşünürken hükümdar bu cevabı çok beğenir: "ey çölün arabı! doğru söylüyorsun. halkımın huzuru için benim her zaman uyanık olmam gerekir" der. olayı araştırmak için 1 hafta ister ve o hafta boyunca konuğu olmalarını ister. onlar da razı olur.
bir hafta sonra nuşirevan'ın huzuruna çağırılırlar. develeri bulunmuştur. keseleri de oradadır. içindeki altınlar da tamdır. nuşirevan'a teşekkür eder çok adil olduğunu söylerler. nuşirevan: "işinizi haledip 2 gün sonra şehirden çıakrken biriniz doğu biriniz güney kapısından çıksın. o zaman daha adil olduğumu göreceksiniz." der. amr ibn-i as iki gün sonra doğu kapısından çıkarken o kapıda birinin asılı olduğunu görür. şık giyimli bu adam kaldıkları yerin güvenliğinden sorumlu kişidir. hırsızlıkta payı olduğu için asılmıştır. ömer ise kendi çıktığı kapıda nuşirevan'ın oğlunun asılı olduğunu görür. hırsızlarla işbirliğini yaptığını öğrenince nuşirevan kendi oğlunu da astırmıştır.
BIR AYET OKUDU HAKK'A YÜRÜDÜ Allah (c.c) dostlarindan Ebu Bekir Verrak hz.nin küçük bir oglu vardi.bir gün babasi onun elinden tutup hocaya götürdü.Ey ilim bahçesinin servi,dedi.Yavruma kuran okut ve onu yetistir…
Nur çocuk hoca önünde diz çöktü ve derse koyuldu.Kisa zamanda kurani kerimi örgendi …yine bir gün hocanin önünde Kuran okuyordu.Birden bir ayetle karsilasti.Ayeti kelimeyi tek tek heceledi.Ne var ki yüregine müthis bir kursun saplanivermisti.
Rabbimiz buyuruyor ki:
“O halde,küfre varirsaniz çocuklari ak saçlilar haline çevirerek bir günün (kiyametin)azabindan kendinizi nasil koruyacaksiniz.”
Bu ayeti okur okumaz harika çocugun yüzü kireç gibi bembeyaz kesildi ve kendisini bir titreme aldi.Artik okumaya devam edemiyordu.Derhal evin yolunu tuttu ve kapiyi çaldi.babasi içeriden seslendi:Kim o?
- Benim ey baba çabuk aç…!
Ebu Bekri hz.leri kapiya kosup açti.Açti ama gördügü manzaradan da korktu.Çocugunun yüzünde tek damla kan kalmamisti ve küçük yavru titreyip duruyordu.Hemen kollarini açip:
- Ey benim için cennet mumu olan yavrum dedi sana ne oldu.Niçin benzini sararmis görüyorum?
- Ey babam :Bugün kurani kerimden bir ayet okudum.Manasini düsününce yüregim eriyor sandim ve bu hale geldim.
- Ey gözümün nuru oglum!O hangi ayettir.
Su ayettir. “O halde,küfre varirsaniz çocuklari ak saçlilar haline çevirerek bir günün (kiyametin) azabindan kendinizi nasil koruyacaksiniz.”
Ayeti celileyi tekrar etmek çocugun canina yeni bir ates düsürdü ve o masum yavru ayak da duracak takati kendinde bulamayip yataga düstü.Bu ayetin heybetinden hasta oldu ve kisa zamanda öldü.O harika çocugu babasi götürüp kabre koydu.Kabre konan sanki çocuk degildi,incilerden meydana gelmis bir tasti.
Ebu Bekir Verrak sik sik çocugun kabrine gider,topraklari avuçlar,zari aglar ve söyle derdi.
Ebu Bekir Verrak senin küçücük oglun kurandan bir ayet okudu. Allah(cc)korkusundan can verdi.Sen kurani kerimi hatmedip duruyorum ve ömür günesin kabir kuyusunu agdi.hiç Allahtan onun gibi korkmazsin.Meger senin gönlün ne kati bir gönülmüs vah sana…
Hep hikmetli konusan Lokman Hekim’in derisi siyah, dudaklari da kalinmis. Degerli sözlerini duyarak hayrani olan biri bir gün bakmis ki hayalinde büyüttügü Lokman, siyah yüzlü, kalin dudakli biri. Saskinlikla yüzüne bakarken Lokman Hekim, adamin icinden gecenleri sezmis olacak ki, söyle cikismis:
– Birader, neden öyle saskin bakiyorsun? Boyayi mi begenemedin, yoksa boyaciyi mi?
Sonra da ilave etmis.
– Bak, demis, benim ne yüzümün siyahliginda, ne de dudaklarimin kalinliginda bir tesirim vardir. Onlari Yaratan öyle yaratmis, öylesine uygun görmüs. Benim tercihim degil...
Evet, insanlarin yüz güzelligi, yahut da cirkinligiyle kendilerine bir pay cikarmalari son derece yanlistir. Ne güzellikte bir etkisi vardir, ne de cirkinlikte. Her ikisini de yaratan ve layik gören Allah-ü azimüssandir. Insan kendi iradesiyle kazandigindan sorumludur
нαуαℓ;111875 wrote:BOYAYI MI BEGENMEDIN YOKSA BOYACIYI MI?
Hep hikmetli konusan Lokman Hekim’in derisi siyah, dudaklari da kalinmis. Degerli sözlerini duyarak hayrani olan biri bir gün bakmis ki hayalinde büyüttügü Lokman, siyah yüzlü, kalin dudakli biri. Saskinlikla yüzüne bakarken Lokman Hekim, adamin icinden gecenleri sezmis olacak ki, söyle cikismis:
– Birader, neden öyle saskin bakiyorsun? Boyayi mi begenemedin, yoksa boyaciyi mi?
Sonra da ilave etmis.
– Bak, demis, benim ne yüzümün siyahliginda, ne de dudaklarimin kalinliginda bir tesirim vardir. Onlari Yaratan öyle yaratmis, öylesine uygun görmüs. Benim tercihim degil...
Evet, insanlarin yüz güzelligi, yahut da cirkinligiyle kendilerine bir pay cikarmalari son derece yanlistir. Ne güzellikte bir etkisi vardir, ne de cirkinlikte. Her ikisini de yaratan ve layik gören Allah-ü azimüssandir. Insan kendi iradesiyle kazandigindan sorumludur
Rabbim herkesi çeşitli surette halk etmiş.üstünlüğü de takvada aramıştır.bu itibarla dış görünüşe göre hükmetmek son derece yanlıştır.
bu güzel paylaşımın için teşekkürler hayal kardeşim.
YANLIZ ALLAH BILSIN Büyükler bir zat,ahaliden para toplamak istedi,düsmana karsi tedbir almak,bazi mevkileri tamir ve tahkim için.Hak bu parayi vermedi.O büyük zat,bundan mahzun oldu ve agladi.Geceleyin,yatsi namazindan sonra birdenbire bir adam peydahlandi ve o büyük zatin önüne bir kese içinde iki bin akçe birakti ve dedi.
-Bu parayi dilediginiz ise sarfediniz!
Bu meçhul insan,ebu Amr.O büyük zat parayi kabul ve ona iyi dualar etti.Sabahleyin o büyük zat,dostlarindan ve yakinlarindan ibaret bir kalabalik topladi,keseyi meydana çikardi ve sevinç içinde:-Biz dedi,Ebu Amr'in hakkinda çok ümide düstük.Dün gece bana,müslümanlarin kendilerini düsmana karsi müdafaa etmeleri için iki akçe getirdi.Birdenbire Ebu Amr'in kalablik içinde dogruldugu görüldü.Ebu Amr haykirdi:-Dün gece size verdigim para anneme aitti.Annem paranin bu ise sarfolunmasina razi degildir.Lütfen bana iade ediniz ki,ben de kendisine vereyim!Büyük zat hemen elini keseye atip Ebu Amr'a uzatti.Ebu Amr keseyi aldi,uzaklasti.Yine aksam,gece,yatsi namazindan sonra,o büyük zat odasinda bir köseye çekilmis düsüncede.Yine Ebu Amr birdenbire peydahlaniyor.Yine elinde ayni kese ve kesenin içinde iki bin akçe.Ebu Amr parayi o büyük zatin önüne koyuyor ve fisildiyor:-Parayi getiriyorum ve sizden tek sey rica ediyoryum:Bu parayi o türlü sarfediniz ki,ikimisden baska kimse birsey bilmesin.Onun nereden geldigini yalniz Allah bilsin...
bak mehmet bunu ben demıyorum herkes goruyo valla bana oyle yorumlar yazıyon kı boyle bırsey yapman artık herkes ve benım ıcın dgaustu bır olay oluyo yanı neyse bı hıkaye daha attım okudunuz mu arkadaslar???
