Sevgili anneciğim,
Yıllardır hayalini kurduğum Londra’daki ekonomi mastırıma başlayalı on gün oldu.
Sana bu maili ancak odama internet bağlantısını açtırabildiğim bugün yazabiliyorum.
Anneciğim Londra hiç de zannettiğimiz gibi çağdaş bir yer değil hele laiklikten zerre kadar nasip almamışlar.
Buralarda değil İstanbul’da çağdaşlık adına yaptığımız gibi Nişantaşı, Akmerkez, Bağdat caddesi gibi yerlerde sıkma başlara laf atmak; oksford sitritte dolaşan yüzlerce türbanlıya ters bile bakamıyorsun.
Hele okul tam bir gerici yatağı, her milletten bir sürü türbanlı kız rahat içinde kampuslara derslere girip çıkıyor.
Bu da yetmezmiş gibi dini kıyafetle okula gelen sakallı, arap entarili, kippalı, Hindu sarıklılara da bir şey diyen yok.
Okulun bahçesinde isteyen seccadesini serip namaz kılıyor, insanlar dönüp bakmıyor bile.
İlk haftanın sonunda okulun öğrenci işleri sorumlusuna tehlikenin farkında olması için yapılması gerekenleri tek tek sıraladım.
Öncelikle dini kıyafetlere yasak getirilmesini yoksa kısa zamanda tüm okulda türbansız, kippasız ve sarıksız kimse kalmayacağını, acilen ikna odaları kurulmasını ve tüm üniversite hocalarının protesto için cüppelerini giyerek big benge gitmesini ve bir an evvel kraliyeti savunma mitinglerine başlanmasını önerdim.
Beni sonuna kadar büyük bir dikkatle dinleyen profesör hemen okulun psikologuna gitmem gerektiğini, ondan olumlu rapor alamazsam derslere kabul edilmeyeceğimi söyledi.
Acilen okulun psikologuna gittim ve İngiltere’nin muasır medeniyet seviyesini yakalayamayacağını orada anladım, çünkü kamu hizmeti veren psikolog türbanlıydı.
O gerici doktora bir kültür şoku yaşadığımı söyleyip bana biraz zaman tanımalarını rica ettim, şimdilik sadece izlemeye aldılar.
Burada her milletten insanla konuşuyorum dünyanın hiçbir yerinde bizim gibi çağdaş yasaklar koyan ülke yokmuş.
Anneciğim memleketimizdeki yasakların kıymetini bilelim bunların devamı için elimizden gelen ne varsa yapalım yoksa Tanrı korusun İngiltere gibi oluruz, seni çok öpüyorum.
Oğlun Devrim
(Alıntıdır)
