Yüreğinize, elerinize sağlık sevgili hocam.
Okurken ben de o çocukluk zanmanlarıma indim. duygu, hüzün, tebessüm hepsini bir arada yaşattınız.
Böyle vicanı ile gören ve vicdanı ile hareket eden merhumu, Sakat olmasa da sakat numarası yapıp vicdansızlık yapan insanlara umarım ders olur.
Sevgiler...
Arkada bir buzdolabı vardı. Yazın hem gazoz, hem eskimo satardı. Eti, ülker bulamazdın. bifa, karsa gibi mamüller çok ucuz satılırdı. Ben liseyi bitirene kadar alışveriş yaptım.
Naif, hoşsohbet, gözü kör ama gönlü açık bir adamdı. Şimdi Kör Ahmet gibi esnaf bulmak çok zor.
Allah rahmet eylesin.
Aynı sokakta.aynı binada aramızda bir beton duvar vardı sadece.Ben onun küçük haylazı o benim Ahmet amcamdı.Bazan çocukluğumun ve muzipliğimin diliyle; "Kör Ahmet"olurdu.Öldüğünü duymuştum.Yaşarken de onu hayır ve rahmetle anacak kadar bizlere katkıları olan ender insanlardandı.Kırık ekmek satan "Kör Hamo" gibi(Allah ikisine de rahmet eylesin)
Ahmet amcanın gözleri ellerindeydi.Ya ben onu kandıramazdım ya o benim paramın 25 kuruştan fazla olmayacağını bilirdi!1974-75 tamı tamına 35 yıl omuş sevgili Nezir'im.Bir ömür,bir insan,bir hayat...Onun neşesi ve yüzünün güleçliğini asla ve asla unutmayacağım.Bir ömrün ardından dahi hatıra hanemde hala o yüz duruyor.Tombul mu tombul,şirin mi şirin adının Hayriye hanım olduğunu anımsadığım muhterem bir de eşi vardı.Hayatta ise onun bize izzet-i ikramda bulunan ellerinden öperim.Rahmete yürüdüyse,Onun rahmetinin enginliğinden umutvarım.
Rabbimiz; "Baş gözleri değil asıl kalp gözleri kör olur..."buyururken ayetinde, "AYAT" olarak da Ahmet amcaları bize örnek gösterir.
Bu değerin anılmasına yaşatılmasına vesile olduğun için seni içtenlikle tebrik eder,hasretle kucaklarım.Payitaht'tan Davut Hoca
vaay merhum Ahmet amca, namı diğer "kör Ahmet"... geçen sene döndüm ABD den, daha yeni duydum..Allah rahmet eylesin.. salih ekmekçi ilkouklunun arka sokağı olan bükülmez sokakta rahmetli topal İslim in evinin karşısında otururdum.. 1985-1989 yılları arasında... çok şehir gazozunu içtik kör Ahmet in...beyaz, arası kremalı gofret... o gofret, o zamanlar pasta gibi gelirdi bize.. çook duygulandım...gazozuna top oynamak isterdik ama, rahmetli topal islim bize top oynatmazdı sokakta, kim oynarsa naylon topu alır keserdi bıçakla.. taa zeytinliğe (şimdiki osmalı parkının olduğu yer zeytinlikti, zeytin aralarında top oynardık) giderdik... 20 yıldır da ne kendisini ne de resmini gördüm Ahmet emminin... ama merhum Ahmet amminin hafızamdan silinmesi mümkün değil,, çocukken en çıok hayret etitiğim demir ve kağıt paraları bizden bile iyi tanırdı hemen dekkasinde...bu resme vesile olanlardan da Allah razı olsun...merhumun da mekanı cennet olsun.. tüm Niziplilere selamlar...
bak şimdi bende cocukluguma gittim bende salih ekmekcide okuyordum ahmet amcayı cok severdik hele o beyaz gazozlar yokmu allah gani gani rahmet eylesin mekani cennet olsun. yaw gene cocukluguma götürdünüz beni yaw
çocukluk günlerime bir yolculuk yaptım .Nezir hocam Allah sizden razı olsun Ahmet amcayada Allah rahmet eylesin esnaflık yönünden çok örnek alınacak yönü vardı..
