ŞİİR SEVER NİZİPLİLER BURAYA...

Yalnız Kalbim Bir Başına Yine kendimle baş başayım Yüreğim yaralı içim kırık İnce bir sızı hissediyorum Ta ciğerlerimin içinde İçim kabarıyor, dışarı fırlamak istiyor Yanardağın kor alevleri gibi Yer bulamıyor, çıkacak bir yer Beni sıkıyor bu sızı eziyor bitiriyor Ben mi yanlışım? Yoksa hayat mı? Kalbim acıyor yaralı kalbim Akıyor kanları gözlerimden süzülüyor Dönüyor içeri geri, parçalıyor yüreğimi Ben yalnızım, ben yalnızım, yapayalnız Yolun ortasından, ortasından yürüyorum Çevremdeki kalabalıktan habersiz Ben kalabalıktan, kalabalık benden habersiz Derdimi dökmek istiyorum kâğıda Kâğıt isyan ediyor, kalem ise inat Yazmıyorum hiçbir şey kalemim kırık İçimdeki yanardağa, kor aleve inat Düğümleniyor boğaza kocaman bir yumruk Haykırmak istiyorum kısılmış sesim çıkmıyor Ağlamak istiyorum gözlerim kurumuş Nefesim kesilmiş, bir türlü ölemiyorum Nereye kadar gider bunun sonu? Bilmem ki sevinç mi olur hüzün mü? Yaralarım kabuk mu bağlar, yoksa kanar mı? Her zamanki gibi yine bana hasret, hüzün mü? 22/03/2004

Yaşama Sevinci Halimi kime şikâyet edeyim Gönül bahçem viran olmuş Kalpler kırdım, kırıldı kalbim Hakikat kimde bilmez dilim Yokuşlar büyür gider gözlerimde Ufuklar umutsuz, çaresizlik içimde Yüreğimdeki ateşler erir gönlümde Küllerim de ağlar toz bulutları içinde Ağlamaklı bakışlarla yüreğimi kucaklar Yaşama sevincim uzaktan bana el sallar Kalbim çaresiz ve umutsuz seni sayıklar Acıtır yüreğimdeki alnımdaki derin çizikler Ah dünya zalim dünya çek ellerini üzerimden Alacağın bir şey kalmadı cansız bedenimden Kalleşlikler de vurmuyor artık şerbetliyim ben Artık nereden vurursan vur acı bir hayalim ben 27.10.2006

Yıkıldım Yalanlardan Dünyada her şey yalan Sen bile Yalansın Hayalin geliyor gözlerime Ama biliyorum,hayalin bile yalan Gözyaşların sahte Hıçkırıklar hep yalan Bakışındaki hüzün Saçlarındaki beyaz yalan Sen hep yalansın hep yalan oldun Ne gerçek dersen Gerçek olan tek şey Her şeyin yalan olduğu 25/09/2003

Bir şiir daha benden... YOK ŞİKAYETİM DAĞLARIN GÖZLERİ GÖKLERDE OLUR BİR FERHAT GELİR DE KIRAR BOYNUNU SEVDALILAR ÖLÜR SEVDASI KALIR TARİH KİTAPLARI YAZAR AYNINI BİR DELİ SEVDADIR DOLANIR DURUR DELİ SELLER GİBİ BULANIR DURUR GÖZLERİM DURMADAN SULANIR DURUR OTAYAMAZ LOKMAN AKAN KANINI DÜNYA YETMEZ ONA GÖK TE BENİM DER DENİZLER GÖZLERİM GÜLLER TENİM DER HER DOĞAN GÜNEŞ GÜN BENİM GÜNÜM DER BİLMEZ Mİ AZRAİL ALA CANINI YOLUNA ÇIKARIM BAKMAZ YÜZÜME CELLATLAR DAYANMAZ ONUN NAZINA BEŞ YILIMI VERDİM GAVUR KIZINA BENİ BİR LAHZALIK SOKMAZ YANINA BİLMEZ Mİ BAHARLAR MEVSİMLİK OLUR KIŞ İLE BAHARLAR HASIMLIK OLUR KRİZANTEM YALNIZ KASIMLIK OLUR AÇARKEN AĞLAMAYA BAŞLAR SONUNA SONU VAR RÜYANIN DÜNYALARIN SONU VAR KİMİSİNİN EZANI KİMİSİNİN ÇANI VAR HERKESİN BİR İNANCI HERKESİN BİR DİNİ VAR EZAN DUYMAZ, ÇAN BİLMEZ,GELMEZ İMANA VELHASIL BÖYLEDİR,YAZIM BÖYLEDİR GÜNÜM,AYIM,KIŞIM,YAZ’IM BÖYLEDİR İPE GİTSEM BİLE SÖZÜM BÖYLEDİR; ÖMRÜMÜN ÇİLESİ SIĞMAZ ZAMANA… Cengiz KILIÇPARLAR

sensizlik ZOR!!! Dayanmak zor yalnızlığına akşamların Unutmak mümkün değil seni bir şarkı gibi Ağır ağır ilerleyen bu zaman içinde Her an bir sarhoşluktur sensizliğin verdiği Bir gün anlarsın hayal kurmayı; Beklemeyi, ümit etmeyi. Lanet edersin yaşadığına... Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın.. Seni sevdiğimi işte o gün anlarsın. Beni çağırdığını bir defa duyabilsem Avuçlarımda ateş, yorgun gözlerimde nem Aşarak denizleri bir gün kapına gelsem Başımı duvarlara vurup ölsem diyorum

Sen yoksun ya Yoksun ye güneş doğmuyor Her şarkıda hüzün var Şiirler bile dost değil Her mısrada yüzün var Yastığımda hala kokun var Her tarafta yüzün var Sen yoksun ye sanki yarim kalmışım Sen yoksun ye çıldırmış bunalmışım Sen yoksun ye hep Bu şarkiyi çalmışım Sen neredesin...? ? ? Ne hayallerimiz vardı Yar beni anlayacaktı Kar düştü umutlara Böyle mi olacaktı Korkuyorum yarınımdan Böyle mi olacaktı Sen yoksun ye simdi bomboş sokaklar Sen yoksun ye gözyaşım pişmanlık saklar Sen yoksun ye umurumda mi yasaklar Sen neredesin...? ? ? Yoksun... Yoksun... Beni anlamıyorsun... Yoksun... Yoksun... Niye gelmiyorsun... Fatih KISAPARMAK

İMKÂNSIZ AŞK Bulunmaz imkânsız aşkıma çare Ah-u zarım beni götürür kabre Açmıyor çiçekler bahar gelmedi Karakış bitmedi düşmedi cemre Sensiz hayatımdan sanma memnunum Dağlara erişti benim sorunum Gözlerim yaş dolu, bir yanım eksik Sen gittin gideli her an mahzunum Sevgili belası en güzel bela Ne âlâ ölürsem onun aşkıyla Bilmeyen kalbimi öldü sanıyor Yakından baksalar atıyor hala Osman Utkan www.osmanutkan.com

KALDIRIMLAR I

YUNUS EMRE'YE

YORĞUNUM baharda açan çiçek misali.tomucuktum ğül oldum.sonbahar gelince sarardım soldum. doğdum büyüdüm şimdi ölüme doğru yavaş yavaş yol almış ğidiyorum. eskisi ğibi ğülmüyor gözlerim eskisi ğibi tutmuyor dizlerim.biri yardım etsin diye hep beklerim. yanlızım dostlarım yanlızım şimdi.yolum yokuş oldu teklerim şimdi. yüzümdeki çizğiler saçıma düşen aklar sanki bana ölümü müjdelercesine haykırıyorlar. bir yanımda kederler hasret acısı bir yanımda babamın zehir zıkkım tütn ciğarası.yanlızlık kahrediyor beni kalbim artık eskisi ğibi atmıyor.gönlüm artık eskisi ğibi sevmiyor. ağlasamda sızlasamda artık elden bişey gelmiyor.ne yapayım dostlarım yorğunum artık.

Beklerim bıkmadan hazan olsa da Ağarmış bembeyaz saçlarınla gel... gönül yaprak döktü bağ bozumunda, Güllerin solsa da dikenlerle gel... Ne çıkar gülmeyi unutsa yüzün, Dünyayı kavuran ahlarınla gel... Aşinası olduk biz artık hüznün Derdinle, gamınla, feryadınla gel... Benim ahuzarım mecnun da da yok, Sinemi dağlayan gözlerinle gel... Dilin iğne olsun,kirpiklerin ok, Beni benden alan efsununla gel... Gel eğer kaldıysa zerre vefadan, Bütün çileleri çekip arkandan, Mustarip olsa da gönül kahrından, O saf,o tertemiz edalarla gel... Eğer duruyorsa gönlün yerinde Sevgin yüreğimin en derininde... Beni büyüleyen o gözlerinle, Kalbine, sevdamı işleyerek gel... Bu daveti kaçırırsan ömrümde Ulaşır haber günün birinde Asude günleri derle gönlünde Kalbine gömdüğün hüzünlerle gel... Belki bulmuşsundur sen seni sende Bahçeden vefalı gllerden der de Rahatça uyusun dersen kabrinde Mevlaya sunulan dualarla gel...

= Karşılıksız Aşk= Ilk ğörüşte Aşk Varmıdır Derler Vardır Be Dostum Hani ğöz ğöze Gelir Ya Insan.hiç Bişey Anlamadan Kalbine ılık ılık Bişey Aktığını Hisseder Bir Hoç Olur Insan Beyin Farklı Düşünür Kalp Farklı Atar ğöz Farklı Bakar Işte öyle Bişey. Aşktan Kaçmak Insanın Elinden Gelmiyorbilmiyor Ne Zaman Geleceğini şimdi Kalbim Farklı çarpıyor Beynim Ferklı Düşünüyor Gözüm Farklı Bakıyor Ama Elden Hiç Bişey Gelmiyor.kaçamıyorum Bu Illetten Bir Türlü Bırakmıyor Yakamı Unutmak Istesemde Unutamıyorum. Korkuyorum Aşktan Korkuyorum Sevmekten Uzanan Ellerim Boş Kalır Diye Korkuyorum Acı çekmekten Isyan Etmekten Zararvermekten Korkuyorum Acılarımı Yeniden Tazelemekten Incinmekten Korkuyorum Ve ğidiyorum Apansız Karanlığın Sonsuz Yolculuğuna Doğru Acılarım Kederlerim ğöz Yaşlarım Dost Oldular Yanlızlığıma ğöz Yaşlarımı Yağmurlar ğizliyor Hıçkırığımı Rüzgarlar. Karşılıksız Sevmenin Cezasını şimdiğöz Yaşlarımla ödüyorum Yanlızlığımla Başbaşa Kaldım Isyanım Yüreğimde Kaldı Ama Yanlız Kalmaktan Korkuyorum Beste=m.telli

DURDUM En güzel yıldıza adını koyup Her gece mahzunca izledim durdum Senden ayrı geçen günleri sayıp Bıkmadan yolunu gözledim durdum Sürekli dirildim çok defa ölüp Bağrıma basarım ecele gülüp Derdimin yanında ne yapsın Eyüp Yaram yüreğimde inledim durdum Geldiğim her defa kovsan da beni Kızarak başından savsan da beni Kaşlarını çatarak dövsen de beni Köleyim kapında bekledim durdum Gelmedi selamın gittiysem kime Hasretle bekledim bir tek kelime Şafağı karanlık sonsuz takvime Her güne bir çarpı ekledim durdum osman utkan www.osmanutkan.com

Yine Yaşanacak Umutlarım ölmüş,bitmiş olsada Ruhum meçhullerde yitmiş olsada Naaşım toprağa gitmiş olsada Bu şiir ruhunu şad eder her gün Gözlerim topraktır beden çürümüş Azap melekleri izimi sürmüş Korkma!sevdan her yanımı bürümüş Çıyanlar adını yad eder her gün Cezam bittiği gün haber alırsın Yolum sana gelir, sen de bilirsin Ölümsüz sevdayı bende bulursun Yas tutan sokaklar tak olur her gün Cengiz Kılıçparlar

SEWEBİLME İHTİMALİ Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam... Ben seninle bir gün Veyselkarani'de haşlama yeme ihtimalini sevdim. İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman özlemeye başladım herkesi... Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki, adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra.. Bizim Kemalettin Tuğcu'larımız vardı... Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı... Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan kahverengi sıralarda, solculuk oynamaya başladık.. Ben doktor oluyordum sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla... Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara ve Türk Dil Kurumu'na inat bir Türkçeyle... Ağbilerimizden öğrendik, S harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi.. Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu. Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri. Oysa Ankara'da hiç sevişmedim ben. Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim.. Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik dikenleri saymazsak.. Ankara'ya usul usul kurşun yağıyordu.. Ve belli bir saatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haber bültenleri. Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim Ve hiç bir mahkeme tutanağında geçmedi adım Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde, ama sen yoktun Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum, suni teneffüs saatlerinde Okul servisi seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine götürüyordu Ben, senin benimle Tunalı Hilmi Caddesi'ne gelebilme ihtimalini seviyordum. Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum. Yaz sıcağı toprağa çekiyor da tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini Sonra otobüs oluyordum, kırık yarık yolların çare bilmez sürgünü Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum Muş ovasının yalancı maviliğini Otobüs oluyordum bir süre Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordum, yanağım otobüs camının garantisinde Otobüs oluyordum Bir ülkeden bir iç ülkeye Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum. Zap suyunun sesini başına koyuyordum şarkılarımın listesinin Korkuyordum Sonra iniyordum otobüsten Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun, ömrümün en kısa, ömrümün en çocuk, ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum. Çünkü sonunda annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda.. Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam Ben seninle bir gün Van'daki bir kahvaltı salonunda Ben seninle sadece bilmek zorunda kalanların bildiği bir yol üstü lokantasında Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çay kıvamında bakan Doğubeyazıt'ın herhangi bir toprak damında Ben seninle herhangi bir insan elinin terli coğrafyasında olma ihtimalini sevdim Ben senin, beni sevebilme ihtimalini sevdim! yılmaz erdoğan...

ANLADIM DİYEMEM Kİ SUÇLUYUM Ümit Yaşar Oğuzcan

candy;134268 wrote:SEWEBİLME İHTİMALİ Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam... Ben seninle bir gün Veyselkarani'de haşlama yeme ihtimalini sevdim. İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman özlemeye başladım herkesi... Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki, adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra.. Bizim Kemalettin Tuğcu'larımız vardı... Bir de camların buğusuna yazı yazma imkanı... Yumurta kokan arkadaşlarla paylaşılan kahverengi sıralarda, solculuk oynamaya başladık.. Ben doktor oluyordum sen hemşire, geri kalanlar kontrgerilla... Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara ve Türk Dil Kurumu'na inat bir Türkçeyle... Ağbilerimizden öğrendik, S harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi.. Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu. Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri. Oysa Ankara'da hiç sevişmedim ben. Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim.. Sınıfça gidilen pikniklerde kıçımıza batan platonik dikenleri saymazsak.. Ankara'ya usul usul kurşun yağıyordu.. Ve belli bir saatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haber bültenleri. Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim Ve hiç bir mahkeme tutanağında geçmedi adım Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde, ama sen yoktun Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum, suni teneffüs saatlerinde Okul servisi seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine götürüyordu Ben, senin benimle Tunalı Hilmi Caddesi'ne gelebilme ihtimalini seviyordum. Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum. Yaz sıcağı toprağa çekiyor da tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini Sonra otobüs oluyordum, kırık yarık yolların çare bilmez sürgünü Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum Muş ovasının yalancı maviliğini Otobüs oluyordum bir süre Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordum, yanağım otobüs camının garantisinde Otobüs oluyordum Bir ülkeden bir iç ülkeye Çocukluğuma yaklaştıkça büyüyordum. Zap suyunun sesini başına koyuyordum şarkılarımın listesinin Korkuyordum Sonra iniyordum otobüsten Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun, ömrümün en kısa, ömrümün en çocuk, ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum. Çünkü sonunda annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda.. Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam Ben seninle bir gün Van'daki bir kahvaltı salonunda Ben seninle sadece bilmek zorunda kalanların bildiği bir yol üstü lokantasında Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çay kıvamında bakan Doğubeyazıt'ın herhangi bir toprak damında Ben seninle herhangi bir insan elinin terli coğrafyasında olma ihtimalini sevdim Ben senin, beni sevebilme ihtimalini sevdim! yılmaz erdoğan...

sene 97 falan. dershane kantinin duvarına yazmışlardı : " ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim" diye. bu ne diye sordum. yılmaz erdoğan adında bir yazar varmış. şiir kitabı çıkarmış. orada yazıyormuş. gittim buldum o kitabı. okudum bir solukta. sonra bir daha bir daha. o kadar okudum ki, neredeyse ezberledim. teşekkürler candy. paylaştığın için.