GÖNÜL BAHÇESİ

Milimetrik seviyorum seni. “Hesap hatası var” diyenlere ne yaptığımı bilmek istemezsin. Abuk sabuk geliyor bütün söylenenler, söylenmeyenlerse; kursaklarda kalmanın ağırlığıyla eriyip gitmekte. Bütün şaklabanlıklarım , ağır ağabeyliğimi çürütmüşken, sen bari duymazlıktan gel…Olanlar bir yana, olamayanları sorgula, benim çıkmazlarım çoktan tutulmuş, köşe başlarını kapmış geridekiler. Deliyim, delirttiler… İçli köfte istiyor canım. Kahve falları için ayırdığın zamanın yanında, bu ne ki! Hamburgerle kolanın uyumu gibiyiz, çayın şekere ihtiyacı gibi, tuzun yemeğe kattığı tat gibi… Halılarına gösterdiğin özeni bana da gösterirsen, naftalinin olmaktan gocunmayacağım. Bolca dök. İtirazım olursa şahidin yine benim. Tavan arası, unutulmuşluk… Kapanındaki yemim ben. Kendime yenik düşmekten usandım. Biraz vicdan, hepsi bu. Tüyü bitmemiş bütün duygularımı sana adadım. Gözlerimi tembihledim, dilimi düğümledim… Daha ne istiyorsun bilemedim. Serçe parmağımla yüzük parmağım arasındaki farkta saklısın. Kâh gülümsetiyorsun, kâh ağlama nöbetleri bekliyor kapımda. Almamazlık edemiyorum, çaresizliklerime bir yenisi daha eklendi; sen! Düşlerim eskisi kadar düşlemeye değmiyor. Uyanmak istiyorum yarım uykularımdan, bütün yabaniliğinle beni kendine benzettiğini bilmiyorsun, senden başka kim varsa, çıkarıp attım hayatımdan. Gözlerimde fer yok. Aynadaki aksim tümden gerçek dışı, baktığımda gölgeme o bile bana benzemiyor, sensin dünyaya yansıyan. Hokkabazlarla aram iyi olsaydı, şapkadan tavşan çıkarmalarını istemezdim elbet, üç dileğimden en az ikisi sen olurdun, üçüncüsü; diğer ikisinin kabul edilmesi. Sağırsın, dikenlerine hükmedemiyorsun, hükmetmek istemiyorsun… En az dört yapraklı yoncalarım kadar sevgilimsin, sevildikçe bozuyorsun yüreğinin masumiyetini. Ne yana baksan yine sensin ya gördüğüm, senden başka kimse yok sanıyorsun. Zulmetmek sana göre değil, bacadan düşen Noel baba ol çocukluğuma, gençliğime; aşk olarak gel, yaş 35’ken, sevda olup düşüver kollarıma. İvme kazanman çok sürmesin, yükseldikçe fezadaymışçasına dünyaya göz kırp, atmosfere girince hızını kesme, olsa olsa hafif bir esrime var üzerimde, belli ki, benim kadar yanmayacaksın. ALINTI

Mechullesmis bir soguk sehrin günesinde gördüm seni...ısıldıyorsun ve parliyorsun ay ısıgı gibi sanki...ve ruyalarimin en akla sigmaz hayallerime inat senden ayrilip yine o sehre gidiyorum. Bana kendini tanittirdigin icin tesekkur etmiyorum. Bir bukle demet cicek gibi sana gülüyor ve seni yad ediyorum...Sen hayallerime süslenmemis sokaklarin en lirik son duraklarinda bekliyorsun belki de...Yuregim sana geliyor ama ayaklarim baska sehirlere gidiyor. Belki de sen bu yaziyi okurken ben bir yolun kenarinda beni bekleyen hayallere dogru istemeyerek ama gıpta ederek gidiyorum. Gecenin sonu oldu artık. Kaniyorum ve kanatiyorum yuregimi. Beni bekleyen yarinlar var mi bilemiyorum ama o yarinlarda ben senle günese bakmak istiyorum. Sınırsız ruhların besiginde sallanmıs düslerim vardi belki de .Bir bar kosesinde son kadehimde saklanan sensizligin bir bedeli ya da... Gitme diyorum sana gitme... Gittigini bilerek gitme iste o diyarlara ve ucma o kanatsiz kuslarin kanatlarinda... Dinecek acilarimin düsüncesinde iciyorum sigarami. Belki bugün bir mazi olacak birgün. Yad eder misin beni bu tarihlerde? O yesil gozlerine inat bakar misin seni biraktigim o meskun sehirlerde.İzler misin beni o semadaki varlikla yoklugun belli edilmemis en son kanıtı olan ay gülümseyisinde. Bana icten güldün mü bilmiyorum. Yuregine dokundun mu onu hic ama hic bilmiyorum. Yarim kaldim artik ben bu sehirlerde. Yokluguna yazılmıs satırlarım, cümlelerim, hayallerim ve kavusma askım var. Sen gaibin günesi iste gidiyorsun... Söz verdiklerimin anısına, hayallerimin arkasinda ve aniden gelen kalp atislarimda seviyorum seni. Birakip da gitmeyen bir düsüncenin arkasina sıgınıyorum senin icin. Bir beyhude kosuda miyim bilmiyorum. Bu sefer sevgimde inatlastim. Sonuna kadar bu kalbin sana bagli bir yarim adada sakli kalan bir mercan tanesi gibi sakli kalacagini unutma sakın. Tamam mı diye sorularına karsılık tamam demiyorum bu kez. Benim tamamlanmamıs düsüncelerimin kadınısın sen. Olmak ya da olmamak adlı düsüncelerimin ardında sana bakıyorum artık. Bu hayat seni bana izlettirmek zorunda. Yoksa yasanması mümkün olmayan düsüncelerin dalgalarında bogulurum . Bu seferlik sana elveda demiyorum iste. Elveda dedigim kavrama inat sana el sallamiyorum. Tokalastıgımız günün inadına gözlerine bakmıyorum. Bir inat ugruna seviyorum demiyorum inadina. Sevmek icin sevmek anlamini da cikartmiyorum.Sadece ama sadece bu sehirlerin beni ve seni essiz kıldıgı diyarlara inat türkü söylemeye calısıyorum. İste duyuldu bir ses! O ses ne acaba? Duyup da söyleyemediğim ses iste. Seni sevmek icin degil benimsedigim icin seviyorum sesi...

DALIP GITTI GOZLERIM.... Dalıp gitti gözlerim Seninle yaşadığım günlerin anılarına Bir tebessüm belirdi dudaklarımda Sonra yanaktan süzülen bir damla Aldı götürdü buralardan Buluşup mutlu olduğumuz yerlere Rüzgarın sesi kulaklarımda Ellerim o güzel yüzünde Gözlerim sevginle ısıl ısıl Sonra birden ürperdim Artık sen o sen değildin Sen değişmiştin herşey bitmisti O günlerin gelip geçtiği gibi

Fuzulî ''Irak'ın alev alev güneşinin yalımlarıyla bakan bir çift göz; ve o gözlerin hazin bir dalgınlığı, yahut biteviye derunîliği yansıtan bakışları...Deha ışıkları saçan berrak bir alın...Ve gönlünde yaktığı ayrılık türkülerinin terennümleriyle titreyip durmaktan solmuş dudaklar. Eserlerinde görülen sevdalı çehre işte budur onun; ve bu çehre, bence Fuzulî'ye en yaraşan çehredir. Bu çehre, salt gamın yüzü; belki de sevginin yüzüdür. Sevginin o yüze etkisinin ne derece yüksek olduğuna şaşılabilir ancak...Seven biridir o çünkü!...Ne çare ki sevdiği hep dert, hep belâ...Safa da, neşe de Hak getire... Varsa yoksa kederler, varsa yoksa kederler... Velhasıl ruhunun doruklarını hep gözyaşı bulutları kaplamıştır...Eğer gülümsediği bir an varsa, emin olun, o da zarurettendir. Zaman zaman gamlı bir teselliye kapılır da gönül gözü, sevdalı gecelere dalar gider.Böyle vakitlerde, hele nazlıca bir servi (sevgili) de (onun beden) toprağına gölgesini düşürecek olursa bu onun engin ruhu için umulmadık bir sevince dönüşür...Çünkü o, gönlünden bütün arzuları silmiş, bütün emelleri uzaklaştırmıştır.Hani kendi dediği gibi: ''(Sevgililer kendisine) gamdan ve kederden ne verseler ona şükredici; ayrılıktan ve eziyetten ne eyleseler onunla şad''. Bir bakarsın, yüzünde umutlar vardır...Öyle umutlar ki kendisinin bile henüz bilmediği türden...Bakışlarında, sanki hayata karşı bir keder vardır da hayatı yalnızca aşkının sürmesi için sever görünür.Çünkü onun için varsa yoksa aşktır...Her şey aşkı içindir; aşk ile ayaktadır.Öyle ki bahar da, sonbahar da aşkının kendisine birer lâtifesidir (armağanıdır). Hayal çoğaltan bir güzelliğe tutulup kalmış olmak, hayatın güzellikleriyle şahsı arasına donuk bir perde çekmiştir.Hilkatin bütün güzellikleri görünse ve başka birşey görünmese; onun gözü yine de döner, o esmer güzelliğe saplanıp kalır.Çünkü o esmer güzelliğe tutkunluğu ta ezeldendir (başka bir şeyi gözü görmez) ve Fuzulî, onun kederiyle hayata düşman kesilmiştir. İskender Pala Kırk Ambar

YALNIZLIK YALNIZLIK BİR KABUS GİBİ ÇÖKER ÜZERİME BİR DELİ YAĞMUR GİBİ BİR KUM FIRTINASI GİBİ YALNIZLIK GARDROPTA BİR ESKİ SMOKİN DOLAPTA BİR ÇİZİK,TOZLU PLAK GİBİ YALNIZLIK YAŞLI BEDENDE BÜYÜYEN AĞIRLIK SAURA”NIN CARMEN”İNDE KIRMIZILIK TANGODA ZAMANA DİRENEN BASTON GİBİ YALNIZLIK 9.15 TRENİNDE KOKUSUZ BİR ÇAY RENKSİZ BİR TAŞRA GAZETESİ GİBİ YANNIZLIK

Resmi aç

yalnızlık her kimliğe doğuştan yazılı tek uğraşıdır insanın bir yaşama sırasında, tek sermayesidir,yalnızdır insan, hep kalabalıklara karışma telaşı bundandır, kalabalık yalnızlıklar , yalnız kalabalıklar oluşur , şehir şehir ,ülke ülke, kalabalık artıkça artmaktadır yalnızlıkta, insan, bir ölümü istemez birde ondan beter bir yalnızlığı , ama muhakkak gelir başına bir yalnız yaşama sırasında, ölümün değil ama yalnızlığın birtek çaresi var , tek çaresi aşktır bir yalnız yaşama sırasında nefes almanın, aşkta zaten iki yalnızlığın ortak bir yalnızlıkta buluşmasıdır , aşık olun gösterin birbirinize yalnızlığınızı, nasılsa ayrılık insanın kendi tek kişilik yalnızlığını özlemesi, sade ölümde değil, ayrılıkta yaşamın önemi evet söyledi ,kalbim tutanak tuttu duyduklarıma soruldu cevap alındı , yaşamak tek marifetiniz , biraz özen gösteriniz zulüm , kimse zalimlik yapmayınca biter ,mazlumlar daim , gördüm neyleyim, insanlar vardı duvarın içinde ya ben hep duvara konuştum, yada duvar değil konuştuğum içinde insanlar var, nedense beni anlasın istedim içinde insan olan duvarlar. içinde değil duvarların insanlar, sadece arasındalar...

AŞK bir yıl sürer SEVGİ bir ömür AŞK gözünde büyütür SEVGİ razı olur AŞK aldatır SEVGİ ikna eder AŞK (aşık) kıskanır SEVGİ (sevgili) güvenir AŞK seni de onu da ikiye böler SEVGİ ikinizi bir eder AŞK zehir gibidir SEVGİ ilaç AŞK ay gibidir hep bir karanlık yüzü var senden gizlenen SEVGİ güneş gibidir hep sana bakar içini ısıtır AŞK gider (isteyince) SEVGİ kalır (isteyerek) AŞK çeker, ezer, cesaret kırar SEVGİ iter, teşvik eder, yüreklendirir. AŞK ise; o senin için hedeftir SEVGİ ise; ikiniz de aynı hedefe koşan oklarsınız.

Dava ve Sevda Dava Allah davası, Sevda Allah sevdası. Yükselecektir O'na seda, O'nun içindir en hoş eda. Dünya hiç kuşkusuz fani! Bu ne hırstır, nedir yani? Ölüm kesin gelecek ani. Çalış ahrete, nur yağsın gani gani... Rabb'in birdir, Muhammed kesin, Sen O'nun yanında sanki nesin? Samimi ol, duyulacak sesin. Bundan böyle hep göktesin! Düşünme sadece kendini, İyi kelama yor çeneni. Görmedin mi Rabb'ini inkar edeni? Rab mübarek eyledi, O'nu seveni....

ben böyle bi yazıyı daha ilk görüyorum tebrikler gökhan dokuyucu

Dipten vurdu dalgalar Kelimeler suyun üstünde Bitimsiz ve çürümüş Ölü balıklar gibi yüzüyor Kollarınızı açarak sarılmıştınız Kıyıda hayal gibi ağaçlar Kökleri suyun içinde Açılıp kapandı birden Kalakaldım ortanızda Ne çabuk Parçaladınız Bana ne kadar tanıdık gelirse gelsin Bu liman o liman değildir Vakit sizde kısacık bir akşam Sessizlik her zaman O ölü balığın ağzında yemdir Sahi kimlersiniz siz Ateşle suyun arasında kapalı Dalgakıranı insan tuzağı Anlatmadan yaşadım hiçbirini Bu gemi bu yüzden Bir daha yüzmeyecektir Özel Arabul

Ey Ogul! Beysin! Bundan sonra öfke bize; uysallik sana... Güceniklik bize; gönül almak sana.. Suçlamak bize; katlanmak sana.. Acizlik bize, yanilgi bize; hos görmek sana.. Geçimsizlikler, çatismalar, uyumsuzluklar, anlasmazliklar bize; adalet sana.. Kötü göz, som agiz, haksiz yorum bize; bagislama sana... Bundan sonra bölmek bize; bütünlemek sana.. Üsengeçlik bize; uyarmak, gayretlendirmek, sekillendirmek sana.. Ey Ogul! En büyük zafer nefsini tanimaktir. Düsman, insanin kendisidir. Dost ise, nefsi taniyanin kendisidir. Ülke; idare edenin, ogullari ve kardesleriyle bölüstügü ortak mali degildir. Ülke sadece idare edene aittir. Ölünce, yerine kim geçerse, ülkenin idaresi onun olur. Vaktiyle yanilan atalarimiz, sagliklarinda devletlerini ogullari ve kardesleri arasinda bölüstüler. Bunun içindir ki, yasayamadilar.. (Bu nasihat Osmanli’yi 600 sene yasatmistir.) Insan bir kere oturdu mu, yerinden kolay kolay kalkmaz. Kisi kipirdamayinca uyusur. Uyusunca laflamaya baslar. Laf dedikoduya dönüsür. Dedikodu baslayinca da gayri iflah etmez. Dost, düsman olur; düsman, canavar kesilir!.. Osman! Geçmisini iyi bil ki, gelecege saglam basasin. Nereden geldigini unutma ki, nereye gidecegini unutmayasin... TEKRAR EDEBALILER VE OSMANGAZILER YETISTIRMEK DILEKLERIMLE ihkalkan

arkadaslar hepınızın elıne saglık gonul bahcesını guzel gonullerınızle renklendırmıssınız...

Yüksek tepelerden bir ışık gelse ve konsa yüreğime önümde rehber olsa da ben de koşsam ileriye. Matemlerim bitse ve gülerek karşılasam geleceği. Hayat böyle değil işte. Hiç ummadığın anda hayal kırıklıkları sarıveriyor etrafını. Ne kızabiliyorsun ne de susabiliyorsun. İki arada kalmak ne ileriye ne de geriye gidememek öyle zor ki anlatılamaz. Sadece yaşanan ve derin izler bırakan yaşam ve yaşamın içindeki ufak varlık insan gizemiyle dolu gidiyor nehirler misali. Bazen nereye aktığını bile anlayamıyorsun. Ansızın taşıp köpürüyor sonrasında derin bir sessizlik geliyor. Utanan bir tavırla saklıyor gerçeklerini. Utanmak kaldı mı bu devirde. İnsan denilen varlık utanmayı unutmuş sadece çıkarları için yaşıyor. Kırıp kırıp kalpleri geride bırakıyor bedenleri. Bir gün kendisinin de kırılabileceğini düşünmeden. Gidiyor bir yerlere ardında kalan kötülüklerle…..

MİRAÇ isra... «Gece giden»... Kur'ânda ismi; Bir yolcu... isra... Zamandan, mekândan azattır cismi; İlahi ibrâ... Seven, sevilenle buluşmak diler; En mahrem meclis... «Geceleyin beni alıp gittiler...» Ne güzel hadîs!.. ıktı, çıktı... Ahenk ahenk merdiven... Her katta bir iş... Döndürüp yıldızlar üstünde düven, Kat kat yükseliş... Yanında Cebrail, altında Burak, O yere vardı. O yerde, son nokta, son iz, son durak, Bir ağaç vardı. Melek dedi: «Burda tamam sınırım; Ve akıl tamam! Davranmak istersem yanar kalırım! Kıpırdayamam!» Sordu: «Artık nasıl erişmek kabil? Yok mu bir destek?...» Kendini aşka sal, dedi Cebrail; Aşk erdirir tek... Aşka teslim oldu. Nurdan çağlayan... Engelsiz geçit... Her kayıttan uzak, O'nu bağlayan, Allah'a şahit... O erişti, nasıl erişsin tabir?.. Had ötesi had... Bir O, tek kul, bir de sayı üstü BİR Allah ki, ehad...

Şimdi yoksun yanımda Elbet bir gün geleceksin buraya, Bensiz ağlama oralarda Unutma yüreğim hep yanında Sensizlik acıtıyor içimi, Çok özledim sevdam seni, Yoksun yanımda,gittin uzaklara Unutma sevgilim oralarda beni... Dünya gözüme boş geliyor, İçim sıkılıyor,yüreğim daralıyor, Sen yoksun yanımda, Bu şehir beni boğuyor... Senelerimi verdim sana, Yıllar dayanmadı bu aşka, Sakın gidip beni bırakma Seni çok seviyorum unutma....

Resim kaynağı

Resim kaynağı